Introdans Ensemble voor de jeugd weet wel wat feesten is

opinie Introdans Ensemble voor de Jeugd bestaat tien jaar. Dus vereenzelvigde directeur Roel Voorintholt zich met ouders van kinderen van die leeftijd. Wat zou een geschikt partijtje voor alle leeftijden zijn? Dat is geen speurtocht, boottocht, pretpark, ingehuurde goochelaar of tropisch zwembad, maar een ouderwets feest, met papieren feestmutsen voor de tien dansers en vier stagiaires. De gasten moeten er van deze gastheer ook pico bello uitzien. Weten ouders dan niet dat ook tienjarigen het niet meer met minder dan een gala doen?

Uit een van die feestmutsen laat Voorintholt de trotse jarige maar liefst zes keer een dans tevoorschijn halen, geheel volgens de formule waarop het internationale succes van dit ensemble al tien jaar stoelt. Dat houdt in dat er in de grote vergaarbak van recente dans-klassiekers wordt gegraaid. De opgeviste cadeautjes worden gerangschikt rond hetzelfde thema. Een mimisch dansje voor het rode doek rijgt al die fragmenten tot een ketting aaneen en het sluitstuk is - natuurlijk! - de geweldige verjaarstaart, die na een gesmeerd lopende voorstelling van een klein uur mag worden opgereden. (Daarna is er nog priklimonade als champagne in de foyer).

De graai uit de grabbelton voor de 'Feest!'-serie waarmee Introdans Ensemble voor de jeugd de komende maanden door stad en land reist, blijkt een heel gelukkige te zijn. De toon wordt direct gezet met 'In the future' van Hans van Manen (David Byrne, 1986). Het driedelige ballet laat kinderen van nu haarscherp zien hoe er al dertien jaar geleden op de monotonie en uniformiteit van de dansers van de toekomst werd gezinspeeld. De grote vondst bij dit voormalige Scapino-ballet op minimal music is absoluut de aankleding door Keso Dekker. Dansers van de toekomst schuifelen en glijden in rood van achteren en groen van voren, in uniseks-bodystockings en met een doorzichtige ceintuur rond hun taille. Op de pulserende muziek lijken zij wel een taptoe voor de jokers in een kaartspel te verbeelden, afgericht in synchrone symmetrie.

Maar ook in de toekomst blijven dansers doodgewone mensen, al dan niet met pilletjes gelukkig te stemmen. In het tweede en derde deel is er dus ruimte voor een prachtig uitgebalanceerd duet en een avondje stappen voor alle twaalf deelnemers. Nog altijd blijft het groen-rood-gegoochel in de handen van kaartspeler Van Manen een genot om te volgen. Het Arnhemse ensemble legt er bovendien zijn visitekaartje als serieus te nemen, academisch gedisciplineerde dansgroep mee op te tafel.

Geheel voorspelbaar hebben alle vijf dansjes van 'Feest!' een of andere link met lol maken. Elk dansje biedt zijn eigen variant. In 'Lueur d'Amour' van Jean-Christophe Maillot blaast een butler nieuw dansleven in het uitgebluste huwelijk van zijn mevrouw en meneer. In de korte duetten uit 'Anaphase' van Ohad Naharin en 'Down North' van Mats Ek worden een bizar oer-paar in oranje rafels opgevoerd en een groteske flierefluiter die een even kordate flierefluitster tot een uitje naar de Noorderzon verleidt. Nog even zien we haar blote benen onder het intrigerende achterdoek spartelen, terwijl de accordeonmuziek wegsterft. Voor het meisje naast mij was dat aanleiding om pardoes van haar speciaal gesponsorde stoelverhoging (een plastic kuipje) te glijden.

De feestelijke finale is de wereldpremière van 'Diner Dansant', de bijdrage van Nils Christe over een feestelijk gedekte tafel met twaalf stoelen en even zoveel dansgasten, stemmig gekleed door Keso Dekker. Nu verhoudt Christe zich tot Van Manen als Van Basten tot Cruyff. Ditmaal ontleende de tovenaarsleerling wel erg veel aan zijn leraar. In de tafelmanieren van de dansers die bij het wachten op de taart op de proef worden gesteld, stapelen de verwijzingen naar het kostelijke 'Black Cake' en 'Compositie' zich op. Het zal Christe noch zijn jonge publiek worst wezen... de twaalf tafelgenoten leven zich niet minder routineus uit in een stoelendans: bestek en servetten moeten het ontgelden. En aan de taart kunnen zelfs Amerikaanse banketbakkers niet tippen.