Pleidooi voor weelderigheid

recensie Elf jaar lang was architect Erick van Egeraat een spilfiguur binnen het bureau Mecanoo. De Delftse architecten bedachten een esthetische variant van het modernisme en maakte daarmee school in de Nederlandse arcitectuur. In 1995 verliet Van Egeraat Mecanoo en naar eigen zeggen is hij sindsdien bekeerd. Niet langer beperkt hij zich tot strakke horizontale en verticale belijningen met hier en daar een frivool detail, maar gaat hij doelgerichter op zoek naar de barokke en emotionele kant van de architectuur.

Om zijn nieuwe geloof kracht bij te zetten, publiceerde Van Egeraat 'Six ideas about architecture'. Het gros van de teksten is niet door hemzelf geschreven, maar door Deyan Sudjic. Hij zet Van Egeraat neer als een ware ziener en strooit in bloemrijke taal rijkelijk met voorbeelden van diens verworvenheden. Ze illustreren het engagement van de architect, maar zeggen nog weinig over diens denkbeelden.

Pas in de citaten van Van Egeraat komt iets van dat ideeëngoed naar boven. Zoals over zijn nieuwe geloof in het weelderige in de architectuur: “Ik ben vooral geobsedeerd door de opwinding die je voelt bij alles dat ongedefinieerd en onverklaarbaar is. De verbeeldingskracht provoceren om zo het onbeschrijflijke en ondenkbare te ervaren.”