recensie Nicci French: Het Geheugenspel. Vert. Gideon den Tex. Anthos, Amsterdam; 342 blz. - ¿ 34,9O.
Op een feest ter ere van het oude, onconventionele echtpaar Alan en Martha, de spil van de familie, wordt in de tuin het lijk gevonden van hun dochter Natalie, die vijfentwintig jaar geleden spoorloos verdween.
Wie heeft het meisje vermoord? En wie heeft het klaargespeeld om het lijk vlak bij het huis te begraven?
Daar komt Jane uiteindelijk achter, niet dan nadat zij met schade en schande wijs is geworden. Een charismatische psycholoog heeft haar herinnering omgewoeld en de misdaad aan het licht gebracht. . . dat denkt hij tenminste. Het is goed dat die hausse van 'verborgen herinneringen', die veel mensen in het ongeluk heeft gestort, nu eens aan de kaak wordt gesteld.
'Het Geheugenspel' van Nicci French is overigens in zijn geheel uitstekend. Jane, karrend op haar fietsje, is niet de enige volstrekt geloofwaardige figuur: dat zijn ze allemaal met hun raadselachtigheden en hun al dan niet verborgen deugden en gebreken.
Ik weet het nu zeker; ik hou meer van Engelse thrillers dan van Amerikaanse. Ben ik aangestoken door het Europa-virus? Welnee ze zijn, door de bank genomen, geloofwaardiger en intelligenter.
Dit is alweer een debuut. De lijst van namen die onthouden moeten worden groeit met de week.
© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.