Middenin het tranendal staat de tobbende Nona zelf

recensie Wat is er met Nona aan de hand? Haar gelukkige huwelijk loopt op de klippen na een vluchtige romance met een ander. Met moeders zit het niet lekker en met vaders al helemaal niet: deze vroeg gestorven schilder had geen oog voor zijn zielige dochter. En middenin dit tranendal staat Nona zelf.

Over haar pogingen iets zinnigs aan het leven te ontdekken heeft Sigrid Nunez 'Naakte slaapster' geschreven. Nona is niet de enige tobber in het verhaal. De personages trekken als een meute psychiatrische patiënten aan je voorbij. Stuk voor stuk mensen die het aardig voor elkaar hebben, maar van het leven zelf niets bakken.

Nunez, die wordt vergeleken met Laura Esquivel en Cristina Garca, bakt niets van het verhaal. Stof genoeg voor een indringend portret van deze tobbende doorsnede van Amerika's middenklasse tussen de dertig en vijftig jaar. Maar dan moet de schrijfster zich niet door haar personages laten meesleuren. Bovendien geven Nunez' vertelcapaciteiten te denken. Gelukkig komt het allemaal nog goed. Wanneer Nona en haar man op het punt staan te scheiden, besluiten ze samen naar Venetië te reizen, waar het zilveren maanlicht hun liefde weer doet opbloeien.