Ruige cd-ridder wordt Larense braverik

Beste Frits,

Woensdagavond zeven uur. Na drie keer slikken en met betraande ogen - alsof ik de resten van het Eclipsbrilletje er alsnog uit moet wrijven - staar ik verdoofd naar het scherm. Is dat Frits Spits? Nee, onmogelijk. Kan nooit. Frits Spits die zich in het respectabele Studio RKK laat meevoeren op de golven van het katholieke bubbelbad?

Tien keer heb ik mijn bandje teruggespoeld, Frits. Dat mag je gerust weten. Maar al die keren zeg je jammerlijk hetzelfde: 'Als niemand naar je luistert, is er altijd 'Ook dat nog'. Zonder kun je niet, want IK presenteer het.' Terwijl je nieuwe collega Wilfred Kemp er juist alles aan doet om een nieuw KRO-tv-zieltje te winnen, ben jij wat mij betreft onherstelbaar van je geloof gevallen. De bescheiden huisvader van drie prachtige knullen, dé lopende popencyclopedie van Hilversum, gooit zijn naam te grabbel aan een platte consumentenrubriek op televisie.

In het RKK-blokje 'De tien woorden van Frits Spits' raak je volledig op drift. Jij, met van die diepgewortelde oneliners, Spits-vondige poplimericks en tegen poezie aanschurkende radioteksten, komt niet verder dan een breiwerkje van clichés. Hier komen er een paar.

De mens is vergankelijk. Een wonder is iets dat ik niet begrijp. Bidden doe ik nooit (uitkijken!)

Radio is een fascinerend medium. Muziek verwoordt het onzichtbare. Ik koester mijn gezin.

Kom op, Frits. Even onder ons. Jaren geleden hadden we een lang gesprek voor de VPRO-gids. Aan een frisje verviel je buiten de studio van ruige cd-ridder tot Larense Braverik.

Wat je overigens zelf beaamde. Twee uur lang heb ik je uitgeperst om je toch maar één valse roddel te ontfutselen over een zakkenvullende collega, wiens huis vol stond met gratis cd's. Tevergeefs. Met de mimiek van een schoolmeester en een gezicht dat op politiek correct stond, ving je iedere misleiding probleemloos op. Alsnog: Hulde!

Als een roepende in de woestijn doolde je rond in de catacomben van Aalsmeer. Een televisiecarrière lag in het verschiet, had Van den Ende je nog zó beloofd. Maar Joop balanceerde door het misbaksel TV-10 op de rand van het faillissement. Jij droop af. Met het apenstaartje tussen de benen. In menig interview verfoeide je het 'In Joop Zijn'. Ed van Westerloo van de NOS zag gelukkig wél brood in je. Nieuwsspits werd inhoudelijke jongeren-tv. Met je hele ziel en zaligheid stortte je je erin. De kijkcijfers fluctueerden. Tegen mij zei je: 'Van Westerloo liet me links liggen.' En 'met een litteken' keerde je terug naar je passie: de radio.

Ik zie je nog staan nadat je dit jaar de Zilveren Reiss Microfoon hebt gewonnen. Zo trots als een aap. Bleekjes, magertjes. Maar vol vuur. Met je dierbare knullen om je heen. En zonder dat je het zelf in de gaten hebt, trek je er zo'n heerlijk, integer radiogezicht bij. Ook dat nog!

Word je droom dan toch werkelijkheid? Ik lees dat je uit vijftien kandidaten bent gescreend. Of is het toch het dwingende vingertje van Joop Daalmeijer, de architect van jouw KRO's general-interest zender, die met Spits het platte amusement wil uitbannen? We zullen het nooit weten. Toch waarschuw ik je nog voor één groot gevaar: de hoge attentiewaarde van het decolleté van Sylvia Millecam. Daar kun jij met je slimme limericks nooit tegenop.