Een leven lang liefde voor poëzie

recensie De Centrale bibliotheek van Alkmaar was gistermiddag lyrisch ontregeld: bij de ingang een katheder, voor de boekenkasten boswachters op kartonnen borden en in de buurt van de wc een heus douchegordijn met kranen en slangen. Achter dat katheder, voor die boswachters, en vanonder de douche droegen twintig Noord-Hollandse amateurdichters voor uit eigen werk.

In het kader van de Landelijke Gedichtendag hadden in de bibliotheken van Den Helder, Heerhugowaard, Hoorn, Purmerend en Alkmaar poëziepresentaties plaats. De dichters hadden zich laten inspireren door het thema 'De Ontregeling', wat soms in hun poëzie, soms in de wijze waarop ze hun gedichten presenteerden, tot uitdrukking kwam. Om twee uur werd het spits afgebeten door Joce Langerak (61). Omringd door hoofdzakelijk grijze mededichteressen bracht ze haar werk ten gehore. Het katheder was haar al snel te klein -lyriek leent zich niet voor een statige lezing. Druk gesticulerend slaagde ze erin de aandacht te trekken van het binnentredende en langs schuifelende publiek, dat weliswaar vreemd opkeek maar toch bleef luisteren.

Na een paar gedichten had zich een haag luisteraars gevormd, waardoor het publiek gemêleerder werd. Oudere heren knikten instemmend, moeders legden hun kroost uit wat er aan de hand was.

Hoewel Langerak in marstempo voorlas, was haar poëzie goed te volgen. Vooral het gedicht 'Logeeradres' oogstte lof. ,,Het is geschreven naar aanleiding van een bezoek aan het voormalige huis van mijn grootouders'', legt de dichteres later desgevraagd uit. ,,Het was een huis dat vriendelijkheid uitstraalde, waar de zon naar binnen werd gehaald en de deuren altijd openstonden voor onverwachte gasten. Bij mijn bezoek aan het huis vond ik niets van de sfeer terug, de tuin waarin ik zandkastelen bouwde, was onherkenbaar veranderd. Teleurgesteld heb ik eerst een heel bitter gedicht geschreven. Later bedacht ik dat het huis beter verdiende en ontstond 'Logeeradres'. Alleen met de titel ben ik het niet eens, helaas komt er geen betere bovendrijven.''

Haar leven lang koestert Langerak liefde voor de poëzie. Maar pas twee jaar geleden besloot ze het niet bij lezen te laten: ze trad toe tot de Haarlemse dichterskring 'Nieuw Eglantier'. De kring is inmiddels uitgegroeid tot twintig leden en kent een ledenstop. ,,We dragen ons werk voor, en leveren op anderen opbouwende kritiek.''

Op de vraag of ze de publicatie van een bundel ambieert, schudt Langerak het hoofd: ,,Dichten is fijn maar ik heb ook nog veel andere hobby's''.

Als voor de kartonnen boswachters een nieuwe dichter is opgestaan, staken we het gesprek. En even later klinkt ook vanonder de douche een opmerkelijk nieuw geluid.