De woede van de ongewenste hotelgast

recensie De Dames Reiziger, De leukste hotels, uitgeverij Contact, prijs 19,90.

Wegens geen auto (op de lagere school gezakt voor het verkeersdiploma en dus ook maar nooit aan het rijbewijs begonnen) en tevens wegens verre woonstee ten opzichte van de werkplek, slaap ik nog wel eens in een hotelbed. Nog afgezien van de prijs, is dat niet altijd een lolletje.

Om te beginnen wordt de laatste jaren bij de telefonische reservering steeds vaker gevraagd of ik één en ander nog even per fax wil bevestigen. “Ik heb geen fax, mevrouw.” Geen fax? De twee seconden stilte aan de andere kant van de lijn verraden onmiskenbaar enige twijfel aan de kredietwaardigheid van deze kandidaat-klant. Geen fax, geen geld. Een veel voorkomende vraag is tegenwoordig ook het nummer van de credit card. “Ik heb geen credit card mevrouw, ik heb alleen giro, ik betaal dorgaans met een girobetaalkaart.” Ook dat is een probleem. Wie in een hotel wil slapen wordt geacht over een credit card te beschikken.

Als ik even De Dames Reiziger zou kunnen zijn, dan schreef ik zeker een verhaal over een belevenis in het gerenommeerde Hotel Pays Bas in Utrecht. Nooit zo kwaad geweest in een hotel als in dat hotel. Het was in de eerste week van februari 1986; de federatie van betaald voetbal organisaties had veel langer dan verwacht in Hoog Brabant vergaderd. Vijf minuten lopen door nachtelijk Utrecht en daar, aan het Janskerkhof, was Pays Bas. Een mevrouw met plooirok en parelketting zat De Telegraaf van de al voorbije dag te lezen. Haar blik bij mijn entree was al niet vrolijk. Spijkerbroek, houthakkersjack, lang haar en tweedaagse baard kwamen mij te staan op een behandeling die een gekleurde buitenlander bekend zal voor komen. Zonder iets te zeggen, frutselde zij een half minuutje door plotseling belangrijke poststukken. Ik tikte een deuntje met de vingers op de balie. Daar ging de telefoon. Nóg een late klant. Hij kon komen. Toen mocht ik wat zeggen van de mevrouw. Nee, wat jammer nou, de zaak was volgeboekt. “Maar u gaf net een kamer aan iemand, terwijl ik hier al stond te wachten.” Jammer, ja, maar niks aan te doen. Ik kon het adres krijgen van twee pensions.

Weer buiten kon ik onmogelijk het gevoel van mij afzetten dat hier iets niet klopte. Was ik niet gewenst als gast? De proef op de som genomen. Even verder op een telefooncel ingestapt en Pays Bas gebeld. Ik legde uit: een vergadering was nogal uitgelopen. Of er nog plaats was. “Geen probleem meneer. Hoe laat komt u ?” Ik beloofde er binnen twee minuten te zijn. Mijn naam ? Verkamman, redactie Trouw. Victor Eduard Richard Karel Anna Marie Marie Anna Nico. Tot zo.

Daar was al weer Pays Bas en daar stond al weer de plooirok. “U al weer ? Ik heb toch gezegd dat we vol zitten?” Mij bekroop de lust haar parels over de vloer van de receptie te laten dansen. In plaats hier van zei ik alleen maar: Victor Eduard Richard Karel Anna Marie Marie Anna Nico, redactie Trouw. De mevrouw kreeg niet eens een kleur. Ze hervond meteen haar brutaliteit en zei:“Ik kreeg net een annulering. U hebt geluk. Wilt u even dit formulier invullen en vooraf betalen!” Ik had wel een kleur, van woede. Maar ik beperkte mij tot vijf woorden. “Dit vind ik niet leuk!” De mevrouw, het gezicht en de rok nog steeds in de plooi:“Ach, ik vind zo veel niet leuk.”

Bij lezing van 'De leukste Hotels' de kopie van mijn uitgebreide klaagbrief van 5 februari 1986 aan Pays Bas nog eens uit het archief gehaald. En weer die opkomende boosheid. Ik wil temeer even De Dames Reiziger zijn, omdat Pays Bas mijn brief tot op de dag van vandaag niet heeft beantwoord.

Leuk boekje trouwens van De Dames. In zes van de 58 beschreven hotels heb ik geslapen, onder meer in De Campveersche Toren te Veere. Twee jaar geleden met een collega een week in dit hotel gelogeerd voor het schrijven van een boek. Kostelijk hotel. Je dineert er op de plek waar Willem van Oranje op 21 juni 1575 zijn huwelijk met Charlotte de Bourbon vierde. Die collega en ik logeerden in de door De Dames beschreven kamers 1 en 2. Maar wat wij niet hebben gezien, bij helder weer, waar De Dames Reiziger het in hun boekje wel over hebben: de duinen van Goes! De duinen van Goes ? Die zou ik graag nog eens zien. Dames toch.