Leconte vertelt mild over Newfoundlandse ruigheid

recensie In 'La veuve de Saint Pierre' van Patrice Leconte draait het om gevoelige zielen die niet helemaal zijn opgewassen tegen de opdringerige Newfoundlandse natuurkrachten. Sneeuw, wind of zon doordrenken ieder beeld.

Anno 1850 is het eilandje Saint Pierre voor de kust van Newfoundland Frans bezit en zijn het de Fransen die zich trachten te handhaven in de onherbergzaamheid. Ondertussen leven zij nog altijd hun Franse wetten en regels na. Wanneer een dronkemansmoord een ter dood veroordeelde oplevert, schept dat een probleem, want er is op het eiland guillotine noch beul.

De ter dood veroordeelde (gespeeld door Servisch regisseur Emir Kusturica) wordt ondergebracht bij de kapitein van het garnizoen (Daniel Autieuil). Diens vrouw, Madame La genoemd (een mooie rol van Juliette Binoche), trekt zich zijn lot aan en zet de zwijgzame figuur aan het werk in haar bloemenkas waarin zij probeert het klimaat naar haar hand te zetten. Regisseur Leconte laat haar bloemen kleurrijk oplichten in het verder uitgebleekte landschap.

Claude Faraldo, regisseur van de anarchistische cult-film 'Themroc', waarin een arbeider in opstand komt, schreef het anti-doodstraf-scenario van 'La veuve de Saint Pierre'. De woeste, doch heroïsche ter dood veroordeelde is een evenknie van zijn primitieve arbeider uit 'Themroc'.

Had Faraldo zelf de film gemaakt, dan was deze man ook vast de hoofdpersoon geworden. Patrice Leconte legt het accent bij de kapitein en zijn vrouw. Hij maakte een milde vertelling. Uiteindelijk rebelleren beiden tegen het lot van hun gevangene, waardoor de kapitein als uitvoerder en instrument van de macht zijn ondergang tegemoetgaat. Leconte maakt voelbaar hoe een gelukkige relatie (die tussen de kapitein en zijn vrouw) en een goede vriendschap (die tussen de kapiteinsvrouw en de ter dood veroordeelde) samengaan met melancholie en eenzaamheid.