Koor van verhalen over gevallen vrouw

recensie Maarten Asscher: Julia en het balkon. Prometheus, Amsterdam. 96 blz. - ¿ 24,90.

Op deze foto leek een mooi meisje vredig op het dak van een auto te liggen slapen. In werkelijkheid was zij van de zesentachtigste verdieping van het Empire State Building in New York gesprongen.

De aanblik van deze gevallen engel zette Asschers fantasie aan het werk: “Er had zich in mijn verbeelding een heel koor van verhalen en verklaringen gevormd dat niet meer ongedaan kon worden gemaakt”.

Maarten Asscher heeft elke stem uit dit koor van verhalen een eigen hoofdstukje gegeven. 'Julia en het balkon' is een 'novelle in 21 bedrijven', waarin evenzovele personages vertellen wat zij weten van het meisje Julia, haar leven en de omstandigheden die tot haar noodlottige val hebben geleid.

Onder anderen haar vader, hospita, baas en jeugdvriendje komen aan het woord, maar ook de politiecommissaris, de fotograaf - “Het hoort gewoon bij het soort werk dat ik doe op het juiste moment op de juiste plek te zijn” - en een toevallig uit het raam starende secretaresse: “Waarom moest ik nou juist degene zijn die dit voor haar ogen ziet gebeuren?”

Het aardige van deze korte getuigenissen is dat ze allemaal volkomen natuurlijk overkomen. Alle personages hebben hun eigen idioom. De afzonderlijke bedrijven zijn daarom niet alleen te lezen als een verhaal over een eenzame vrouw in een grote stad, dat stukje bij beetje ontrafeld wordt, over een maffioos vriendje en een geheimzinnige koffer met inhoud, maar ook als eenentwintig overtuigende stijlvariaties.

Zo wordt de novelle nergens een flauwe whodunnit. Integendeel, Asscher laat even helder als suggestief tot op de laatste pagina het mysterie bestaan. Hij laat genoeg ruimte voor de verbeelding, voor je eigen, tweeëntwintigste stem.