André Manuel pioniert in cabaret, popmuziek en video

Tien lampjes tekenen op de grond een mini-piste. Daarboven een protserig goud geschilderde purschuim lijst en roodfluwelen gordijnen. Wanneer dan na een vrolijk fout ragtime-muziekje André Manuel in een seventies-broek en een glitterjasje opkomt, lijkt het campfeestje compleet.

Omdat hij vaak verkeerd begrepen werd, en 'last' had van publiek dat tijdens de voorstellingen wegliep, heeft Manuel het voor een keer anders aangepakt. Zijn zesde programma 'De kluts' ,,is er speciaal voor het publiek''. ,,Het is uw avond'' roept hij terwijl hij het publiek ogenschijnlijk poogt te behagen door ze mee te laten zingen met Toon Hermans' '25 rozen'. Alleen zingt zijn actuele versie over ,,4000 dode moslims in een kui-uil-tje'' toch wat ongemakkelijk mee.

Manuel oogt als een tragikomische mix van Rex Gildo en een ontgoochelde circus-spreekstalmeester, maar zodra hij zijn mond opendoet, baggert hij de vuilste grofheden uit over strontseks, pedofiele jongenszanggroepjes en mishandeling op verzoek. Vaak benadrukkend dat hij dat allemaal doet om het publiek te plezieren. De dood van een ander is amusement geworden, stelt Manuel. Verpakt in een vette glimlach en naïef vragende ogen of een galmende schlager, waardoor alle grofheden te pruimen blijven. Gehaaid confronteert Manuel zijn toeschouwers zo met hun eigen slechte smaak.

Dat die smaak voor Manuel álles met televisie te maken heeft, blijkt niet alleen uit zijn veelvuldige sneren naar commerciële televisie. Het publiek krijgt ook in het theater waar ze thuis blijkbaar verslaafd aan zijn: beeldschermen. Op twee manshoge doeken vertoont Manuel gedurende de hele voorstelling videobeelden, waardoor 'De kluts' boven het reguliere cabaret uitsteekt en een prachtige grensverleggende combinatie van cabaret en videokunst wordt. Manuel vertoont beelden van zichzelf terwijl hij naar de tv kijkt, een 'stomme' scène waarbij hij live de tekst uitspreekt, vrolijk vormgegeven teksten waarmee een carnavalskraker karaoke wordt, en hij verdwijnt zelfs van het toneel om achter de gordijnen, recht in de camera, Big Brother-achtige ontboezemingen de zaal in te gooien.

Naast deze originele filmpjes is vooral veel abstracte videokunst te bewonderen. Indrukwekkend, maar vaak ook afleidend omdat de felgekleurde schermen meer aandacht trekken dan Manuel. Dat komt de helderheid niet ten goede, en de structuur van zijn verhaal is toch al niet zo doorzichtig, met veel De Jonge-achtige uitweidingen, die niet altijd even scherp weer bij elkaar geharkt worden.

Toch haak je niet af, mede doordat Manuel ook de grens tussen cabaret en popmuziek aftast. Begeleid door ijle gitaarklanken spuugt hij dan grommend en hijgend associatieve poëzie in de microfoon, de toeschouwer in een prettige verwarring brengend.