Saura maakt pathetische kopie van zijn flamenco-film

recensie 'Tango' van Carlos Saura (regisseur van 'Cria cuervos' en 'Carmen') stemt droef. Nu is dat ook de bedoeling van een film over de tango, de 'dans van het verdriet', tenslotte, die niet zozeer passie uitdrukt als wel het verlangen naar passie of de herinnering eraan. De droefheid van 'Tango' begint meteen al bij het eerste beeld van Buenos Aires op een winterse ochtend: goudrood kleurende wolkenkrabbers onder begeleiding van jammerende uithalen van de bandoneon. De peinzende, wat oudere man die we achter zijn bureau zien zitten, stokt met schrijven omdat hij denkt aan zijn geliefde die hem verlaten heeft. Het is een intellectueel, deze Argentijnse choreograaf, Mario geheten, hij kent Goya en Borges en sublimeert seks in zijn dansvoorstellingen. Maar het is wel een intellectueel van de Latijnse soort, die aan sublimatie alleen niet genoeg heeft.

Gelukkig zijn er bij nieuwe dansvoorstellingen altijd ook nieuwe ontdekkingen. De laatste en de zwaarste brengt hem Elena, piepjong, fotomodellenmooi, uit op een danscarrière en barstens goed in de tango.

Toch komt de droefheid die je voelt bij het zien van Saura's 'Tango' niet voort uit de meeslependheid van Elena's tango's, al zijn die best meeslepend en mooi roodgloeiend gefotografeerd door Vittorio Storaro. De tango in deze film roept weemoed op omdat hij doet verlangen naar Saura's flamenco, toen de passie nog niet vervlogen was maar vitaal en krachtig. 'Tango' blijkt bijna een exacte kopie te zijn van Saura's eerdere dansfilmsucces 'Carmen', een filmhit begin jaren tachtig, met de Spaanse Laura del Sol als de hooghartige flamenco-danseres Carmen die haar choreograaf/regisseur verleidt en dat met de dood moet bekopen.

De plot van 'Tango' ontwikkelt zich langs dezelfde lijnen (inclusief de thema's van sommige choreografieën), met dat verschil dat terwijl het onomwonden machismo in 'Carmen' nog respect inboezemde, dat van 'Tango' slechts pathetisch is, bijna belachelijk. Kwijnende kunstenaar Mario zucht koket over zijn rimpels en lijdt onder zijn begeerte als 'een eenzame leeuw op de savanne'. We hebben wel al vaker films gezien over de artiest in crisis, denk aan 'Deconstructing Harry' van Woody Allen. Niets stemt zo droef echter als een film over een 'regisseur' in crisis die bewijst dat de regisseur in crisis verkeert.