Een arme drommel, met of zonder handy

De speelgoedindustrie heeft het er maar moeilijk mee, met KGOY, oftewel Kids Getting Older Younger. ,,Kinderen werden als kinderen gezien tot ze 15 waren, nu houdt het voor de speelgoedindustrie al op als ze 10 zijn'', aldus een Spaanse fabrikant in Time.

En die jongere kinderen hebben heel wat noten op hun zang. Een gewone pop, een tinnen soldaatje, een houten trein? Beh, veel te saai. Dus bracht Lego twee jaar geleden een pakket op de markt, waarmee je je eigen robot kan bouwen en programmeren, heeft het Zweedse Brio zijn houten treinen inmiddels voorzien van licht en geluid en kunnen de hondjes van het Franse Vilac blaffen en de kikkers kwaken.

Grote vraag natuurlijk: ze mogen het dan allemaal wel willen, die plassende pop en robo-hond, maar is het ook wel goed voor het kleine spul? Want: 'slim speelgoed is niet hetzelfde als speelgoed dat een kind slim maakt'.

De argumenten voor en tegen die Time heeft verzameld, blinken niet uit door overtuigingskracht: ,,Ze bieden het kind een complete wereld'', aldus een woordvoerder van het Duitse Zapf, de grootste poppenfabrikant van Europa, over de nieuwe Molly's, poppen die giechelen als ze worden aangeraakt. Een Amerikaanse psychologe gruwt van zo'n bijna-baby. Maar haar tegenargument reikt niet verder dan: ,,Een kind van vier heeft het recht te weten wat het betekent geen moeder te zijn''.

Volgens Der Spiegel is dat nou echter juist wat zo'n pop zo aantrekkelijk maakt. Het Duitse weekblad verklaart in ieder geval de grote hang onder kinderen en jongeren naar een handy, een mobiele telefoon, uit het gevoel bij de 'volwassen wereld' te willen horen. En bij de kinderwereld tegelijkertijd. Want het meest gehoorde argument dat wordt gebruikt om duidelijk te maken dat het verlanglijstje geen vrijblijvende aangelegenheid is, luidt: ,,alle anderen in mijn klas krijgen het ook''.

Dat betekent niet dat iedere gsm welkom is onder de boom. Er zijn 'arme-mensen-handys', met een klein display, en 'Turkenhandys', met een zilveren omhulsel.

Ook hier de onvermijdelijke deskundigen voor en tegen, zonder dat het tot een definitief uitsluitsel komt. Der Spiegel biedt twijfelende ouders daarom een wijs woord van de dichter Kurt Tucholsky: ,,Wat is een mens zonder telefoon? Een arme drommel. Wat is een mens met telefoon? Een arme drommel.''

Japanse kids raken meer en meer in de ban van techno en vooral de DJ's die het draaien, aldus Newsweek. Volgens het Amerikaanse blad zijn de nieuwe hitmakers zelfs hard op weg rolmodellen te worden voor de Japanse jeugd, 'die een nieuw gevoel van rebellie en individualisme cultiveren onder kids die de groepscultuur van hun land wantrouwend beginnen te bekijken'. Een deskundige gaat nog verder: ,,De DJ's veranderen de samenleving''.

Maar, hoewel onderaan de ladder begonnen, zijn de meest succesvolle DJ's inmiddels zelf big business en daarmee dus bijna mainstream geworden. Toch is de rebelse aantrekkingskracht gebleven. ,,Japanse kids vertrouwen de overheid niet en ze vertrouwen de grote bedrijven niet. Maar ze vertrouwen de DJ's wel: ze hebben nog niet geleerd die te wantrouwen'', aldus een hoogleraar.

Niks over jongerencultuur of zelfs maar de trends bij de kerstaankopen in The Economist, maar dat kan natuurlijk nog komen. Wel een uitgebreid overzicht van Portugal, EU-lid sinds 1986. Geen andere lidstaat wist in zo korte tijd zoveel in te halen als het op levensstandaard aankomt. In 1986 had de Portugees gemiddeld de helft te besteden van wat elders gewoon was. Inmiddels is dat driekwart.

Maar verschillen met de rijke broers en zussen zijn er nog altijd. ,,In New York of Londen heb je eilandjes van armoede'', aldus een deskundige, ,,Portugal is arm met eilandjes van rijkdom''.