Wereldvrouwen om te onthouden, El Sikameya fijnzinnig

recensie De stroom wereldmuziek-cd's is de laatste jaren zo aangezwollen dat het bijna een dagtaak is geworden om de nieuwe releases bij te houden. Dus zijn verzamel-cd's een prettige manier om snel een beetje bij te luisteren. Zo worden op de cd WOMEN'S WORLD VOICES (Coast to Coast/Blue Flame 398 50322) maar liefst zeventien zangeressen uit alle uithoeken van de wereld aan de luisteraar voorgesteld. Slechts een enkeling, zoals Khadja Nin uit Burundi of de Belgische Elisa Waut, geniet al enige bekendheid. In de meeste gevallen zal het waarschijnlijk echter om een eerste kennismaking gaan. Daarom is het spijtig dat het cd-boekje nauwelijks achtergrond-informatie over deze vrouwen bevat, te meer daar 'Women's world voices' heel wat namen oplevert om te onthouden.

Zoals zangeres Tarika uit Madagascar, die met 'Avelo' een even subtiel geïnstrumenteerd als broeierig nummer ten beste geeft. Of de Japanse Dido die met het bijna Keltisch aandoende esoterische nummer 'Aurora' laat horen dat er in het land van de rijzende zon meer gemaakt wordt dan alleen bubbelgum-pop. Boeiend is ook de bijdrage van de Indonesische Nasida Ria die tegen de verwachting in niet met zo'n zoetig liefdesliedje komt waar ze in Indonesië zo dol op zijn, maar met een zeer Arabisch getinte popsong. En dan is er nog de Spaanse Maria Serrano, die een flamenco-song pur sang brengt: rauw en overstromend van passie.

Spaanse invloeden zijn ook in overvloed aanwezig op de cd ATIFA/OUMI (Coast to coast ndcd 075) van El Sikameya. Dat is niet zo verbazingwekkend aangezien de Algerijnse zanger en violist zich al sinds jaar en dag laat inspireren door 'Al-Andalous'. Gedurende deze periode in de veertiende en vijftiende eeuw leefden in Zuid-Spanje joden, christenen en moslims vredig samen en ontstond een rijke muziektraditie.

Onder het motto 'verrijk je eigen vaardigheden met de ervaring van anderen' neemt El Sikameya deze arabo-Andalusische muziek als uitgangspunt en vermengt deze met hedendaagse stromingen als jazz en latin. Het resultaat is een uiterst fijnzinnige plaat, waarop de verschillende stijlen op subtiele wijze met elkaar worden vermengd. De ene keer nemen de Spaanse invloeden de overhand, dan weer voeren de lichtvoetige latin-klanken de boventoon ('Firdawse'). De rode draad wordt intussen gevormd door de geraffineerde instrumentatie en de continue spanning tussen de muziekstijlen, zoals in het nummer 'Istikhbar sahli' dat de sfeer van de broeierige stilte voor de storm ademt.