Floor Haakman vermengt droom en realiteit in volwassen debuut

recensie Floor Haakman won in 1992 de Rabo Lenteprijs voor haar verhalen. Nu, acht jaar later, is haar romandebuut 'Oneetbaar brood' verschenen. Ze heeft er de tijd voor genomen, en dat is te merken. Haar boek zit doordacht in elkaar en de stijl is constant.

Hoewel er weinig gebeurt, is er een constante spanning voelbaar. De hoofdpersoon, de filosofiedocent Nadar, vraagt zich af of "het mogelijk is de schijnwereld van alledag helemaal te vervangen door het werkelijke zijn: het leven in de droom". De roman is een uitwerking van deze vraag – een smeltkroes van droom en realiteit. Tijdens een borrel, bijvoorbeeld, met zijn vrouw Emma en de karikaturale huisvriend Berend, staat Nadar ineens op, de anderen in verwarring achterlatend. De lezer weet wat er aan de hand is. Hij leeft in Nadars wereld, waarin Nadar in een café zit, afrekent en opstaat. Droom en werkelijkheid spelen zich tegelijkertijd af en beïnvloeden elkaar. In de manier waarop Haakman informatie samenvoegt en steeds laat terugkeren lijkt ze soms op Jeroen Brouwers, zij het dat de symboliek er minder dik bovenop ligt. Haar stijl is speelser en minder literair, maar net zo uitvoerig en specifiek: "Hij verslikt zich en als de eerste sigaret op is merkt hij dat de nerveuze behoefte in zijn lichaam nog niet verdwenen is. Hij rolt met zweterige hand een tweede, eigenlijk moet hij maar zo snel mogelijk naar boven gaan, zometeen komt Emma nog binnen, met wie hij dient te praten, hij kan beter boven in zijn kamer zitten." Ze bestaan wel degelijk, debutanten die de tijd nemen voor hun eerste boek.