Engelands toekomstidealen voor toeristen tentoongesteld

recensie Twaalf masten met een hoogte van honderd meter, zeventig kilometer staalkabel en 100.000 vierkante meter doek. Om het begin van de nieuwe eeuw te vieren, heeft Engeland met de Millennium Dome op de oevers van de Theems in Londen flink uitgepakt. Het resultaat is de grootste tent ter wereld die een jaar lang onderdak biedt aan veertien 'attractie-zones', vele restaurants en een circus.

De bezoekers worden welkom geheten door twee typisch Engelse dames die rechtstreeks uit Coronation Street lijken te zijn weggelopen. ,,Hallo luv, waarom heb je niet meer geschreven? Na die nacht heb ik nog vaak naar je verlangd en je had beloofd terug te komen. Maar het is je vergeven en ik hoop dat je veel plezier hebt.''

Na deze vriendelijke woorden is het tijd voor de eerste attractie, een wandeling door het menselijk lichaam of de Body-zone. Door de elleboog via een roltrap naar een gigantisch kloppend hart dat het bloed door de aderen stuwt. Dan zijn de geslachtsorganen aan de beurt en zie je zaadjes die zich op een groot videoscherm te pletter zwemmen om als eerste het eitje te bereiken. Vervolgens voert de route langs een vrouwenbeen weer naar buiten.

Al snel is duidelijk dat de Dome meer moet bieden dan alleen vermaak. De bezoeker leert over zijn gezondheid, over zich goed voelen en vooral over een positieve houding in het leven. Beoordeel mensen niet op hun uiterlijk, roken is slecht en ook te veel drinken is schadelijk voor het gestel. De waarheid van deze boodschappen is natuurlijk moeilijk te ontkennen, maar begint na verloop van tijd behoorlijk te vervelen.

Ook de andere attracties zijn vooral educatief. Neem de Play-zone, vol computergestuurde spelletjes. Je kunt er muziek maken met kleuren, een puzzel leggen met videobeelden en touwtrekken met een ballerina. Maar als de bezoeker zich schrap zet om even goed zijn best te doen, krijgt hij te horen dat winnen niet belangrijk is en dat het gaat om het samenwerken en het plezier.

De Journey-zone belicht de geschiedenis van het reizen. Via het stenen tijdperk en de uitvinding van het wiel, de stoommachines naar de huidige tijd en de toekomst. Een mini-onderzeeër, een formule1 wagen en een achttiende-eeuwse ballon zijn enkele van de onderdelen van de tentoonstelling. Het is de bedoeling dat de toeschouwer hier nadenkt over veiligere en vooral schonere manieren van vervoer. Het is dan ook verbazend dat autofabrikant Ford dit project heeft bekostigd.

Echt spektakel is er te beleven in de Home Planet-zone. In een ruimteschip wordt de toeschouwer meegenomen op een reis langs de vier elementen: water, vuur, lucht en aarde. De turbulentie van een tornado, de hitte van een vulkaan en de vrieskou van de ijskap, je ervaart het allemaal aan den lijve tijdens dit reisje van zeven minuten.

Ook de show van een klein uur die dagelijks op het middenterrein wordt opgevoerd, is de moeite waard. Acrobaten op grote hoogte met gigantische installaties verrichten hun toeren op muziek van Peter Gabriel. Het verhaal vertelt de geschiedenis van een verdeeld gezin dat na een aantal avonturen toch de harmonie weer weet te vinden. Alleen jammer dat deze voorstelling nogal doet denken aan die van Cirque du Soleil.

De Millennium Dome moet het optimisme van Engeland over de toekomst tot uitdrukking brengen, aangewakkerd door Tony Blair en zijn New Labour. Voor dat doel is niet op geld gekeken: tent en inhoud kostten meer dan anderhalf miljard gulden. En dat merkt de bezoeker in zijn portemonnee. Volwassenen betalen zeventig gulden per persoon en gezin met vijf personen is ongeveer twee honderd gulden per dag kwijt.