Het verloren paradijs van de adolescent

recensie Van de week bleek het uit de jongste CBS-cijfers: het aantal eerstejaars-studenten dat na het vwo niet onmiddellijk is gaan studeren, zit in de lift. Van de 32000 eerstejaars zijn er dit jaar 4100 die eerst een tijdje iets anders hebben gedaan.

De adolescentie, tussen 16 en 25 jaar, is volgens Lutters een 'op massale schaal verwaarloosde' levensfase. Ogenschijnlijk hebben de menswetenschappen wel veel belangstelling voor de adolescent, maar Lutters -je bent antroposoof of je bent het niet- vindt die hedendaagse belangstelling oude wijn in nieuwe zakken. Het is een eigentijdse vertaling van oude, vertrouwde wijsheid. Evenzo wordt er, vindt Lutters, wel veel gepraat over de adolescentie, maar in de praktijk wordt de adolescent aan zijn lot overgelaten.

Lutters doet in zijn boek niet aan theorievorming maar vertelt oude verhalen opnieuw. Ze gaan over historische of mythische adolescenten: Narcissus, Theseus, Parcival, Pico della Mirandola. Ze lijken volwassen en sterk, maar ze zijn dat niet. Vervolgens hervertelt hij het levensverhaal van twee moderne adolescenten die het -mede door hun ontijdig vroege dood- tot icoon schopten: James Dean en Janis Joplin. Was oorlog in de eerste helft van de vorige eeuw een voorname doodsoorzaak voor adolescenten, in de tweede helft gingen ze psychisch ten onder, toen de idealen van de jaren zestig uitliepen op teleurstelling.

Nog altijd is de adolescent een ideaalbeeld, maar niet langer vanwege z'n idealen, want die hebben Madonna of Michael Jackson juist niet. De adolescent wordt ingezet voor commerciële doeleinden.