Vladimir Sverdlov: muzikaal maar grillig

recensie De Rus Vladimir Sverdlov zette in mei het Koningin Elisabethconcours voor piano in Brussel op zijn kop. Eerst met zijn lyrische, maar zeer persoonlijke uitvoering van een pianoconcert van Chopin; daarna toen hij bij de prijsuitreiking weigerde de jury de hand te schudden. Hij had blijkbaar een hogere notering dan zijn zesde plaats verwacht. De jury gaf echter de voorkeur aan het gedegen spel van de Russen Vitaly Samosjko en Alexander Ghindin (eerste en tweede prijs) boven hun excentrieke landgenoot.

De 23-jarige Sverdlov heeft nu een cd gemaakt met pianowerken van Chopin, genaamd FREDERIC CHOPIN (Cypres 9609) waarop die zeer persoonlijke aanpak wederom te beluisteren is. Behalve de tweede sonate speelt hij een aantal preludes, nocturnes, mazurka's, een etude en de eerste ballade.

Vaak leidt zijn aanpak tot mooie resultaten. Dat Sverdlov bijzonder muzikaal is blijkt het sterkst uit de melodische passages, die hij door natuurlijk spel met soms een subtiel rubato (even inhouden) bijzonder mooi en zangerig speelt. De mazurka's en nocturnes en sommige van de preludes zijn daardoor goed gelukt.

Op andere plaatsen gaat Sverdlov over de grens en plaatst hij zijn eigen ideeën boven die van Chopin. Zo verliest de etude opus 10 nr. 1 haar opwindende vaste tred door grillige vertragingen. Je zou bijna denken dat Sverdlov de etude technisch niet aan kan. En het eerste deel van de sonate schokt zo onlogisch dat de luisteraar de draad kwijt raakt.

Sverdlov is bijzonder muzikaal en heeft een bij vlagen mooie cd gemaakt. Maar hij zou eigenlijk zijn eigen cd-boekje moeten lezen. En dan speciaal het volgende citaat van Chopin zelf: ,,Als laatste komt de eenvoud. Nadat alle moeilijkheden zijn aangepakt, nadat een massa noten is gespeeld, steekt de eenvoud de kop, met al zijn charme, als de laatste bevestiging van de kunst.''