Marco Borsato verrast niet

recensie Hij is zo gewoon gebleven, wordt er altijd over hem gezegd. Het zal best, maar uit het persbericht bij zijn nieuwe cd 'Luid en duidelijk' (Polydor 543 404-2) blijkt dat Marco Borsato bepaald niet gebukt gaat onder een overdaad aan bescheidenheid. Zo heeft de zanger het over 'muziek, die je over tien jaar nog kan draaien' en beweert hij dat 'een nieuwe Borsato net zo'n oer-Hollandse gebeurtenis is als de nieuwe haring elk jaar, met dat verschil dat Marco blijft verrassen'.

Met name dat laatste mag wel met een korreltje zout genomen worden. Want hoewel volgens Borsato de zweverigheid van 'De Bestemming' op zijn nieuwe plaat is ingeruild voor pure popliedjes, verschilt 'Luid en duidelijk' slechts marginaal van zijn voorgangers.

Het enige verschil is dat de nieuwe Borsato wat helderder en strakker is geproduceerd dan het eerdere werk. Verder is 'Luid en duidelijk' weer een typische Borsato-plaat, met mainstream pop, zo geïnstrumenteerd dat het niemand voor het hoofd zal stoten. Muzikaal verrassend is het album daardoor nergens, al heeft het wel zijn momenten. Zo is het sobere 'Engel van m'n hart' een van de schattigste liefdesliedjes die Borsato ooit opnam en wordt 'Zomaar' gedragen door een prachtig vloeiende melodie.

Toch moet 'Luid en duidelijk' het ook weer voornamelijk hebben van de de trefzekere teksten van John Ewbank en Han Kooreneef en Borsato's vermogen deze tot leven te zingen. Niet dat ieder nummer een voltreffer is. Zo is 'Tegenpolen' een opeenstapeling van de ergste rijmclichés ('Niets kan de liefde beletten, zo zijn haar wetten, liefde kan bergen verzetten.') en borduurt 'Geen toeval' tekstueel wel heel nadrukkelijk voort op 'Dromen zijn bedrog': ,,Want het kan geen toeval zijn dat je naast me ligt met je armen om me heen.''

Daar staan echter redelijk wat geslaagde nummers tegenover, waarbij Borsato's bijna on-Nederlandse emotionaliteit perfect samenvalt met de gevoelige teksten. Absolute uitschieters zijn 'Zonder jou', waarin op vileine wijze wordt afgerekend met een ex-geliefde ('Ik geniet van alle ruimte om me heen. Dat je mij verliet was het beste wat je deed.') en 'Een beetje tijd', een vertederende kleine ballad: ,,Je hoeft niet meteen een vlinder te zijn. Mij raak je heus niet kwijt.''

Dat valt niet mee, want de afstanden staan vermeld in de tijd die het kost van het ene punt naar het andere te komen en daardoor ben je afhankelijk van het tempo dat de routebeschrijver erop nahoudt. Degene die Tenerife voor zijn rekening nam, bleek een slakkengang aan te houden, de auteur inzake Rhodos was nauwelijks bij te houden. Ook is een bezwaar dat de routes maar in één richting beschreven staan, en niet gemakkelijk andersom te volgen zijn. Men moet dus over een kaart beschikken.