Het debuut van Camilleri werd door 14 uitgevers geweigerd

recensie 'De Loop der Dingen' is niet de laatste maar de eerste thriller van Andrea Camilleri, die later beroemd werd met zijn boeken over commissaris Montalbano.

Het werd in 1968 geschreven en afgewezen door 14 uitgevers. Waren die lui niet goed bij hun verstand? 'De Loop der Dingen' is namelijk een prachtig geschreven boek, vol milde humor, dat een intrigerend beeld schept van Sicilië met zijn soms bijna vertederende, soms schrikbarende zeden en gebruiken, waaronder de maffia. Op zekere avond wordt een zekere Vito voor zijn huis beschoten. Niets blijft in het dorp verborgen, maar niemand kan begrijpen waarom uitgerekend Vito het uitverkoren slachtoffer is: hij bemoeit zich met niets, spreekt nooit iemand tegen en zijn gerief haalt hij bij de plaatselijke hoer, dus daar kan ook niemand zich aan storen, zelfs haar man niet. Zou er een verband bestaan met de vermoorde boer, die pas drie dagen na zijn dood werd gevonden hoewel zijn lijk ten hemel stonk? Tsja... Daar komen we pas helemaal aan het eind achter, maar wat mij betreft: voor dat slot heb ik gelachen zoals zelden in mijn leven. Ik had er pijn in mijn buik van, werkelijk waar! En dat kwam door het verslag van een barbaarse processie met de plaatselijke zwarte heilige. Dat de beschonken dragers, die de heilige voortzeulen en hem ook rijkelijk wijn in de mond persen, zijn gezicht afvegen met een kat die ze van een vensterbank hebben gegrist is slechts een van de dingen die mij deden gieren. Verrukkelijk. En voortreffelijk vertaald.

Om 'Orion' van Deon Meyer valt weinig te lachen. Het enige wat Camilleri en Meyer verbindt is het feit dat ze allebei komen uit landen die nu niet bepaald een thrillertraditie bezitten: Italië en Zuid-Afrika. Zatopek van Heerden is bij de politie weggegaan en druk bezig zijn leven te verpesten met drank en mismoedigheid vanwege een duistere plek in zijn verleden. Dan wordt hem, als privé-detective, een opdracht aangeboden waar hij in het begin niets in ziet. De vriendin van een vermoorde handelaar in antiek beweert dat hij een testament heeft nagelaten waarin zij tot enige erfgenaam werd benoemd, maar het testament is nergens te vinden. Tegen heug en meug begint van Heerden te graven en hij ontdekt om te beginnen dat de vermoorde man niet was wie hij voorgaf te zijn. Eigenlijk is niemand die bij de zaak betrokken was wie hij voorgeeft te zijn, de geheime dienst bemoeit zich ermee, want zwarte geheimen uit het apartheidsverleden dreigen te worden onthuld. Zatopek komt, al zoekende, ook zichzelf tegen en beseft ten slotte dat hij niet zo in-slecht is als hij dacht te zijn: misschien is een nieuw leven mogelijk. Een spannende intrige, helder beschreven. Niet zo briljant als Camilleri en McClure, Meyers Zuid-Afrikaanse voorganger in het thrillerwezen, maar er moeten ook goede schrijvers van de tweede garnituur zijn.