In 'Brak' komt inderdaad wel heel veel water voor

recensie Arnout ter Haar houdt van duidelijkheid. Al op de achterflap van zijn debuutroman 'Brak' staat vermeld dat water beschouwd moet worden als leidmotief - ,,van het veilige zwembad tot de gevaarlijke oceaan, van zoet tot zout.' Wie de achterflap niet heeft gelezen, zal het waarschijnlijk ook wel opvallen dat er erg veel water voorkomt in het boek, en de schrijver laat er geen misverstand over bestaan dat dit symbolisch moet worden opgevat. Ter Haar is expliciet in zijn bedoelingen. 'Brak' is hierdoor een eenvoudige en ondubbelzinnige roman.

De achttienjarige René van Meer gaat op bezoek bij zijn homoseksuele vader, die hij veertien jaar niet heeft gezien. Zijn vader belichaamt alle clichés die er bestaan over homo's: losbandig, decadent en oppervlakkig. Veel belangstelling voor zijn zoon heeft hij niet. Voor René is er slechts één manier om in contact te komen met zijn vader. ,,En wat zou ik nu nog moeten doen om eindelijk eens de aandacht van mijn vader te trekken? Het antwoord was even simpel als onmogelijk.' Het onmogelijke gebeurt en veroorzaakt een hoop verwarring bij de hoofdpersoon. Dat wordt weerspiegeld in de vertelstructuur; die verandert van rechttoe rechtaan chronologisch tot een mengeling van heden en herinnering. Ingewikkeld wordt het echter nergens. Ter Haars formuleringen zijn direct en zorgvuldig. Geen enkele zin hoef je een tweede keer te lezen en beelden beperken zich tot: ,,Rietje had het ontbijt klaargezet op het kleine terras bij de keuken. Uit de verte zag het er vrolijk uit, het decor van een cornflakesreclame.' De enige frivoliteit die hij zich -veelvuldig- veroorlooft, zijn verbanden als ,,Met het breken van het glas brak er ook iets in mij.' Desondanks is 'Brak' is een goed boek, helder en zeer expliciet, al zal voor sommigen dit laatste geen aanbeveling zijn.