Film noir verandert in road movie

recensie Voordat de Marokkaanse regisseur Nabil Ayouch zijn debuutfilm 'Mektoub' maakte, werkte hij als reclamefilmer, en dat is te zien. 'Mektoub' bevat niet de authentieke beelden die vaak kenmerkend zijn voor niet-westerse cinema, maar is een gelikte politiefilm, volgens westers recept.

Het eerste gedeelte van de film is een stijlvolle film noir, waarin de jonge oogarts Taoufik, wraak zoekt voor de verkrachting van zijn vrouw. De luxueuze hotels van Tanger, en de achterliggende vervallen steegjes, vormen een dankbaar decor voor Ayouch en zijn cameraman. Ook met de spanningsopbouw zit het goed.

Taoufik schiet een man neer, wil zich aangeven, maar vlucht samen met zijn vrouw en broer als hij erachter komt dat de man die hij doodde politieagent was.

Dit is vooral jammer omdat Ayouch zoveel hoger inzette: 'Mektoub' is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal en het oorspronkelijke plan lijkt een aanklacht tegen het corrupte politieapparaat te zijn geweest. De mooifilmerij en overdaad aan cliché's maken dat die bedoelingen naar de achtergrond verdwijnen. Wanneer tot slot een tekst in beeld verschijnt die de hoop uitspreekt dat woestijn vruchtbare grond zal worden en dat ook voor Marokko een betere toekomst wacht, is dit een bijna pijnlijke herinnering aan de serieuze intenties waarmee Ayouch zijn film ooit begon.