'Lastige lieden' balanceren op de grens tussen neurose en psychose

recensie Ze geven hulpverleners, die op allerlei gekke sprongen bedacht moeten zijn, handenvol werk. Borderliners worden ze genoemd, en vat krijgt de hulpverlener nooit echt op ze. Het is dan ook goed mis met deze 'Lastige lieden', zoals psychiater Gerben Hellinga (1938) zijn meest recente boekje als passende titel meegaf.

Bij deze patiënten is er in de vroege jeugd fundamenteel iets misgegaan, Hellinga is dat met de psychoanalyse eens. Hij heeft dan ook zeer gemengde gevoelens over het geruchtmakende boek van Judith Rich Harris 'Het misverstand opvoeding'. Volgens haar is de invloed van ouders minimaal en telt slechts de omgeving waarin het kind opgroeit telt.

De perspectieven voor behandeling van patiënten met persoonlijkheidsstoornissen zijn matig. Ze reageren niet goed op medicijnen. Hellinga zoekt de oplossing in de 'Transactionele Analyse' (TA). Volgens deze methode, in de jaren zestig door Eric Berne (1910-1970) ontwikkeld, is onze persoonlijkheid opgebouwd vanuit een aantal instanties -de ouder, het kind en de volwassene- die beurtelings 'aan het woord zijn'.

Hellinga heeft een heel helder boekje geschreven. Met respect voor uiteenlopende stromingen en opvattingen laat hij in simpele taal iedere belangstellende kennismaken met deze 'lastige lieden'. Een absolute aanrader.