Een fantastisch feest van wansmaak

recensie Gewaarschuwd door de aanvallen die zijn opzettelijk knullige maar zeer succesvolle tv-serie kreeg te verduren, vermoedde regisseur Trey Parker waarschijnlijk al dat de conservatieve kritieken op de verfilming van 'South Park' nog heftiger zouden zijn. Om hun tegenstanders voor te zijn besloot Parker, samen met Matt Stone de bedenker van de kinderen van het dorpje in Colorado, in zijn tekenfilm die storm van protesten alvast belachelijk te maken.

De derdeklassers Kyle, Cartman, Stan en Kenny (die op tv elke aflevering doodgaat: 'Oh no! They killed Kenny!' is inmiddels een klassieker) bezoeken een film van de Canadeze komieken Terrance en Phillip en zingen na afloop het inderdaad bijzonder aanstekelijke lied 'Shut ya fuckin' face unclefucka'. Hun ouders zijn woest en de moeder van Kyle start een hetze tegen het perverse Canada.

,,Eerst sturen jullie Brian Adams op ons af en nu dit.''

Terrance en Phillip, gevormd naar het voorbeeld van de al even slecht getekende Beavis en Butthead, worden door de anti-Canadeze, met Amerikaanse vlaggen zwaaiende menigten gevangen genomen en executie dreigt. Verder is het verhaal te ingewikkeld om na te vertellen, met een oorlog tussen de VS en Canada en de duivel die op de loer ligt om de wereld over te nemen als Kenny, inmiddels overleden, dat niet zou verhinderen.

In hun parodie onderschatten Parker en Stone de felle reacties die hun film zou oproepen niet. Bezorgde ouders ondersteunden hun kritiek met statistieken waar zelfs de fans niet aan konden tippen: in slechts 80 minuten wordt er 131 keer gevloekt door zesjarigen, terwijl het totale aantal obsceniteiten zelfs dat van 'Pulp fiction' overtreft.

Het plot zou misschien kunnen worden verward met een liberale aanklacht tegen de in Amerika altijd op de loer liggende censuur, maar Parker laat er door middel van wat melige seksistische en racistische grappen geen twijfel over bestaan dat politiek correcte standpunten ver van hem afstaan. Ook het homohuwelijk in de hel van Saddam Hussein en Satan (een gedoemd echtpaar, dat ook door het boek 'Saddam komt van Mars en Satan van Venus' niet kan worden geholpen) bevat genoeg dialogen om een grote variëteit aan bevolkingsgroepen te beledigen.

Op het Filmfestival Rotterdam draait 'South Park' in het 'Bad teenage taste'-onderdeel en in de catalogus probeert programmeur Alexander Horvath uitleg te geven over de 'herontdekking van het menselijk lichaam' in humor over scheten latende Canadezen, maar er kan geen twijfel over bestaan dat de makers en de fans van 'South Park' deze theorie zouden afkeuren: niet grappig genoeg.

Kots, Duitse pornovideo's, blasfemie; de stijlloosheid van Parker en Stone kent geen grenzen. Hoewel puristen misschien teleurgesteld zullen zijn dat Kenny maar één keer sterft, is de film een fantastisch feest van wansmaak, waarin elke denkbare grap wordt gemaakt. Winona Ryders pingpongballen-act moet worden gezien om te kunnen worden geloofd.