De vaders worden niet gemist

recensie De bommoeder stamt uit de tijd van seksbom en neutronenbom, oftewel eind jaren zeventig, toen het persoonlijke nog politiek was, de man je onderdrukker en het gezin een kapitalistisch instituut. Bewust ongehuwd moederschap werd gepropageerd door vrouwen die wel een kind wilden maar die geen zin hadden in de vader, of tenminste niet voor nog lang na de bevruchting. Cecile Jansen was zo'n vrouw. ,,Ik zag mezelf altijd al met kind maar zonder man'', vertelt ze in 1978 in een uitzending van 'Crea', een fragment dat is opgenomen in de documentaire over haar bommoederschap: 'Sweet Cecile'; een hartverwarmende documentaire die voor televisie is gemaakt -en het grote doek ook niet echt nodig heeft- maar nu toch in een speciaal programma in het Ketelhuis draait.

Als Cecile op gegeven moment verliefd is en de man in kwestie het een vreemd maar geen afstotelijk idee vindt om vader te worden maar geen opvoeder, is zoon Willem het resultaat. Twee jaar later volgt op slinksere wijze -de vader wordt niet op de hoogte gebracht- dochter Berthe en dan is het bom-gezin compleet.

Het verhaal van Cecile wordt in 'Sweet Cecile' zonder veel kritische noten verteld (Cecile zelf is een van de twee scenarioschrijfsters) maar met zoveel humor, dat de film en haar hoofdpersoon je snel voor zich innemen. De welbespraakte Cecile heeft dan ook al een langdurige carrière achter de rug in het voor de camera verdedigen van haar zaak. Als een alom tegenwoordige Forrest Gump zien we haar aan het woord in een reeks van praatprogamma's (bij Sonja, in 'Crea' en Ikon-docu, bij RVU en Leonie Sazias) en wanneer de kinderen groot genoeg zijn, nemen zij met liefde en succes die taak van moeders over. Zoals zoon Willem, die tegen het jeugdjournaal zelfbewust verklaart dat hij ook zonder vader gewoon een 'stevige stoere jongen' is geworden.

Naast een vermakelijk tijdsbeeld is 'Sweet Cecile' het portret van een vrouw die bewijst dat het getal van de ouders niet maatgevend is voor de uitgebalanceerdheid van de kinderen. En als na de aftiteling de tekst in beeld verschijnt dat de vaders uiteindelijk besloten hebben niet aan de film mee te werken, bedenk je geamuseerd dat je ze helemaal niet hebt gemist.