Haarscherp gekantelde werkelijkheid

opinie ,,Zijn we nou in een metrostation of in een mausoleum?'' Een trefzekere observatie van de dementerende bewoner die weinig anders omhanden heeft dan stuurloos rond te schuifelen. Het rondende decor met open deurposten (Edwin Kolpa/Sacha Zwiers) kan ook zo'n rustiek binnenplaatsje met 'trefpuntzitje' van ziekenhuis of even hedendaags NS-station zijn.

Hoewel de tienjarige Carvertroupe met de jubileumproductie 'Het weer' zwaar naar hoorspel overhelt, valt er toch veel te kijken. Traditiegetrouw maakt Carver eerder kijkspel dan inzichtelijk toneel, met daarin de mens in zijn voortstumperende alledaagsheid centraal.

Aangevuld met de gastacteurs Ria Eimers en Jim van der Woude, spelen Beppie Melissen, Leny Breederveld en René van 't Hof alsof ze in het bejaardengesticht voor elkaar spelen. Hologig in het niets turend, elkaar beloerend, naar binnen gekeerd starend, plotseling een meedrentelend groepje vormend alsof er oproer op til is. Met geknikte ouwemannenknieën proberen Van der Woude en 't Hof met wandelstokken een gevallen portefeuille op te rapen. Minutenlang en tevergeefs, dat spreekt. Even amechtig dolen, klooien en zooien de overige acteurs door elkaars en hun eigen vergetelheid. Is het droevig? Nee. Hilarisch? Nee. Vertederend? Soms. Vermakelijk? Mwoâh. Onderhoudend? Ja.

Meer dan de vertraagde en aangezette motoriek en de beefkrakerige stemmetjes, boeit de rangschikking van zinsflarden. Elkaars verhaal afpakkend weerklinken sublieme dooddoeners als: 'Nou, het is vast wel weer tijd voor iets', 'Zo is er elke dag wel wat' of 'Je kunt ook nooit op stap gaan zonder dat er iets niet begint te kloppen'.

Het is die haarscherp gekantelde en trefzeker gedoseerde werkelijkheid die 'Het weer' aangenaam maakt.