Bridget Fonda ontmoet een krokodil

recensie Wat Bill Pullman en Bridget Fonda nu precies heeft bewogen om met een broodregisseur als Steve Miner (eerder verantwoordelijk voor twee delen 'Friday the 13th') in zee te gaan, is een raadsel. Dat het script van Miners monsterfilm werd opgeluisterd met ironische terzijdes, kan bij de keuze echter doorslaggevend zijn geweest.

In zekere zin begeeft Miner zich in het vaarwater van 'Jaws' en meer nog in dat van 'Deep blue sea', Renny Harlins knullige variant op Spielbergs klassieke haaienfilm. Het monster dat zich onder het rimpelloze wateroppervlak van Lake Placid (een uitgestrekt meer bij Maine) schuilhoudt, is geen haai, maar een flink uit de kluiten gewassen krokodil die in de openingsscène zijn tanden in een nietsvermoedende duiker zet.

Het incident brengt een merkwaardig groepje onderzoekers bijeen, bestaande uit een New-Yorkse paleontologe met een hekel aan veldwerk (gespeeld door Bridget Fonda), een stoere beheerder (Bill Pullman), een plaatselijke sheriff (Brendan Gleeson) en een aardig geschifte mythologie-professor (Oliver Platt). Het gaat er natuurlijk om dat het noodlot flink wordt getart en dat het bonte gezelschap elkaar in de haren vliegt en aftroeft met snedige, liefst zelfreflectieve opmerkingen. Of mannen in de bossen van Maine net zo geil worden als in de film 'Deliverance'?, zo vraagt Fonda's personage zich af.

Ondertussen ontstijgt Miners goedkope enscenering de studiosfeer nauwelijks. Oog in oog met het duidelijk computergestuurde gevaarte moet Fonda zich zelfs ontpoppen als heuse scream queen. Het verleent de film een genoeglijke B-film allure, maar of dat uiteindelijk ook de inzet was?