Te weinig saudade in optreden van Fernando Lameirinhas

recensie Waar is Fernando Lameirinhas bang voor? Niet voor de wereld, te oordelen naar de opzet van zijn nieuwe programma 'Cruzamento 2000', dat hij het afgelopen weekeinde in de Schouwburg in Nijmegen bracht. Want daarin viert hij het nieuwe millennium met muziek van over de hele wereld. Wat er in dit programma evenwel bekaaid afkomt, is Lameirinhas' eigen achtergrond, de Portugese fado.

Hij zingt een paar van die fado's, waarin de saudade, het gevoel van heimwee en weemoed dat van de fado de Portugese blues maakt, alom aanwezig is. Maar verder lijkt het alsof die hem juist afschrikt.

Lameirinhas, geboren en getogen in Portugal, woont al jaren in Nederland. De ingehouden kracht van de fado ontdekte hij pas hier, ver verwijderd van zijn vaderland. In eerdere programma's wist hij een fraaie balans te bereiken tussen zijn Portugese achtergrond en de vele muziekinvloeden die hij bij ons leerde kennen. Maar in 'Cruzamento 2000', waarvoor hij zijn vaste ensemble uitbreidde met musici uit alle windstreken en (samen met zijn muzikale partners Juan Pablo Dobal en Paul Stocker) stukken schreef ,,waarin de verschillende muzikale achtergronden, stijlen, tradities en culturen van de vertolkers elkaar kruisen'', ontbreekt die balans. Het is alsof Lameirinhas met zijn nieuwe programma vooral wil scoren bij het grote publiek. De meeste liedjes zijn vrolijk en opwindend van aard en er vielen fraaie muzikale prestaties te horen, maar een waarachtig gevoel van saudade ontbrak ten enenmale.

Het publiek in de goedgevulde zaal van de Nijmeegse schouwburg miste dat kennelijk niet, reageerde met groeiend enthousiasme op de liedjes en de vele solo's. Lameirinhas (zang en gitaar) had zijn vaste ensemble (met pianist Juan Pablo Dobal, gitarist Leonardo Amuedo, zijn broer Antonio op akoestische basgitaar, saxofonist Paul Stocker en de ingenieuze slagwerker Michael Vatcher) uitgebreid met twee strijkers, een flamencogitarist en een accordeonist/zanger afkomstig uit Madagascar. Celliste Larissa Groeneveld excelleerde in een gezamenlijk met de pianist uitgevoerde felle tango, Monique Lansdorps viool kleurde fraai met Paul Stockers saxen, Antonio Segura liet horen hoezeer de Spaanse flamenco evenzeer een equivalent is van de van verdriet doordrongen zwarte blues, en Régis Gizavo - de Afrikaanse accordeonist/zanger die pas na de pauze zijn opwachting maakte - dreigde eventjes de show te komen stelen. Zichzelf begeleidend op zijn trekzak zong hij met luide, galmende stem enkele prachtige liederen, die die van de leider in zeggingskracht overtroffen.

Lameirinhas mag in 'Cruzamento 2000' dan wel bang lijken te zijn voor zijn eigen saudade, het is vooral de inbreng van zijn gast uit Madagaskar die hem angst in zou moeten boezemen.