Hilarisch feest der herkenning met Jetty Mathurin als Taante

opinie 'Wij hebben geen zwarte mensen hier', kreeg de manager van Jetty Mathurin meermaals te horen wanneer hij haar voorstelling buiten de grote steden wilde verkopen. Mathurin klaagde vorig jaar op een symposium van cabaretvakblad Sketch dat mensen schijnen te denken dat 'een zwarte vrouw alleen maar voor zwart publiek kan spelen'.

In 'Welopgevoed' bewijst Mathurin zowel 'zwart' als 'wit' een zeer amusante avond te kunnen bezorgen. Met kleine stramme pasjes, een brede lach, hoge uithalen en wijde armgebaren schuifelt ze als de Surinaamse Taante het toneel op. Deze vrouw, met hoofddoekje en een grauwe jas over haar bloemenjurk, wordt onthaald als een oude bekende. Velen kennen haar nog van Mathurins eerdere theaterprogramma's en van haar veelvuldig spreken op congressen en in buurthuizen. De zaal klapt driftig mee met het swingende openingsmuziekje, roept haar naam en lacht luidruchtig. Taante vindt dat wel gezellig, maar om niet de touwtjes uit handen te verliezen, krijgt een gierende Surinaamse alert toegebitst dat dat zeer 'onaangepast' is, en dat ze een voorbeeld moet nemen aan 'die stille witte meneer naast haar'.

Taante viert in 'Welopgevoed' haar 75-jarig opvoedingsjubileum en dwingt respect af met stevige levenslessen. Om een eind te maken aan zinloos geweld wil ze ,,al die Antillianen, Marokkanen, Surinamers en Skinheads die de weg kwijt zijn, opsluiten in Taante-kampen en ze volstampen met pakken rammel.'' Pedagogisch verantwoord of niet: ,,Het werkt wel!''

En hoewel Taante vaak de Hollanders met hun saaie feestjes en zuinigheid ervan langs geeft, pepert ze de Surinamers wel in, hun kinderen niet met een heimwee-gevoel op te voeden: ,,Thuis is waar je bed is, en als je je daar niet thuis voelt, moet je je bed verplaatsen.'' En dan wordt zelfs de grootste lachebek even stil.

Naast Taante speelt Jetty Mathurin ook neef Stanley en nicht Jetty, die beiden door Taante zijn gekweekt, dus niet gebaard maar wel opgevoed.

Stanley speelt ze geweldig; je vergeet zowaar dat er een vrouw onder de hippe, met goud behangen macho met pet zit. Maar hij praat in niet al te sterke oneliners en heeft eigenlijk niets te vertellen. En ook Jetty - Mathurin als zichzelf - voegt inhoudelijk te weinig toe aan Taante, terwijl ze daar de aangewezen persoon voor is. De spanning zakt hierdoor wat in tijdens deze acts en het wordt trager. Maar het publiek heeft daar eigenlijk weinig last van; Jetty Mathurins aanstekelijke spel zorgt voor een hilarisch feest der herkenning voor Surinamers en als nuchtere Hollander ga je vanzelf mee in al die vrolijkheid.