Vioolconcert Sibelius klinkt als nieuw dankzij Joshua Bell

recensie Waarom zou een platenmaatschappij het op zich nemen de 354ste opname van het vioolconcert van Jean Sibelius uit te brengen? Iedere liefhebber heeft al een paar goede uitvoeringen in huis.

Sony deed het toch. Met het voormalige wonderkind Joshua Bell en de Los Angeles Philharmonic onder leiding van de Fin Esa-Pekka Salonen. Zij voegden daar het vioolconcert van Karl Goldmark, bij wie Sibelius korte tijd studeerde, aan toe. (Sony Classical-SK65949)

En het pakte niet slecht uit. De inmiddels dertigjarige Bell heeft zich van een wonderkind ontwikkeld tot een volwassen musicus. Hij heeft zich in dit typische showstuk voor concoursen niet laten verleiden tot gestunt of romantisch geschmier, maar heeft een frisse en verzorgde uitvoering tot stand gebracht, die van begin tot eind boeit.

Het vioolconcert van Sibelius begint onconventioneel, met een zachte, geheimzinnige passage voor de viool, die daarna op mag klimmen tot het hoogtepunt van het eerste deel. Door Bell klinkt dit overbekende stuk fris en nieuw in plaats van afgezaagd. Hier klinken niet de donkere, zompige Finse bossen maar, laten we zeggen, een besneeuwd bos in de zon. Nog steeds geheimzinnig en verlaten, maar zonder de zware dramatiek die er vaak in wordt gelegd. De Los Angeles Philharmonic speelt in dezelfde geest.

Ook het tweede deel behoudt die frisheid al is het stuk wat tragischer van karakter. Het derde, dansante deel klinkt heerlijk opzwepend. Het vioolconcert dat Goldmark schreef is niet zo bekend, maar krijgt met Bell een prima uitvoering.