Laatste album Morphine dringt zich aan luisteraar op

recensie Zoveel ophef als de dood van Kurt Cobain in 1994 veroorzaakte, zo achteloos passeerde het overlijden van Mark Sandman zomer 1999. Beiden waren charismatische culthelden, die met hun muziek fans in hart en ziel raakten.

Sandman en zijn band Morphine waren slechts in kleine kring bekend. Bovendien leenden hun desolate in jazz en rock gedrenkte improvisaties zich nauwelijks voor massale meebrul-manifestaties. Wellicht brengt het postuum uitgebrachte THE NIGHT (Rykodisc-RCD 10499) daarin alsnog verandering. Het is de vijfde en finale plaat die sinds 1991 van dit trio uit Boston verscheen. Een verzameling opnames welke de band gedurende de afgelopen twee jaar tijdens nachtelijke sessies aan de microfoon toevertrouwde.

Allereerst is daar die meedogenloze stem van Sandman, die pendelt tussen de bezwering van Nick Cave, de gedecideerdheid van Jim Morrison en de nonchalance van Liam Gallagher. Hij zingt/zegt zijn teksten op onontkoombare toon, afstandelijk en aangrijpend ineen.

Net als Cobains groep Nirvana bestond Morphine uit een trio oftewel de meest basale band die er voor handen is. Liet Cobain zich omsingelen door heftig spervuur van drums en gitaren, Sandman koos voor een meer subtiele instrumentatie. Behalve op trombone en orgel was hij in de weer op tweesnarige basgitaar, die Sandman als een slide-gitaar bespeelde.

Collega Dana Colley blonk uit op bariton- en bas-sax, drummer Billy Conway tikte op alles wat los en vast zat. De toevoeging van strijkers en spaarzame elektronica resulteert in een jazzy en minimal geluid, dat zich nimmer gratuit maar altijd dwingend aan de luisteraar opdringt. De songs van 'The Night' kunnen om het even als soundtrack dienen bij de film 'American beauty' of als inspiratiebron voor een moderne dansuitvoering.