'Als dit een droom is wil ik nooit ontwaken'

opinie Wie in deze eerste week van het nieuwe millennium de theaterzaal van de Haarlemse Toneelschuur durft te betreden, raakt reddeloos verloren. Hij of zij zal besmet raken door het verliefdheidsvirus dat rondwaart in de jongerenvoorstelling 'Dukes'. De jonge spelers lieten zich inspireren door Shakespeares 'Twelfth night', dat zich afspeelt op het eiland Illyria. Elektriciteit hangt hier in de lucht en fantasie kan werkelijkheid worden.

Op het podium staan zachtgekleurde tweezitsbankjes en een groot bed klaar om het binnenkomende publiek in een intieme sfeer te ontvangen. Om in de stemming te komen, kun je een felgekleurd drankje bestellen aan de cocktail-bar of een praatje maken met een van de bewoners van Illyria. In een bak vol kleurige plastic ballen ligt een 'Bunny' in een rose jurkje te zwijmelen. Drie in het zwart geklede 'kinky' dames met hoge pruiken, waarop een kroontje met de tekst 'Happy 2000', stellen de verwonderd rondlopende gasten op hun gemak. 'Doe gewoon waar u zin in heeft', zeggen zij met zachte stem.

Vormgeefster Marlies Schroder ontwierp een sprookjesachtige omgeving met blinkende blauwe wanden vol ronddraaiende spiegeltjes en voile gordijnen die de tribune verbergen. Als de drie zwarte dames de gordijnen opzij schuiven, neemt het publiek plaats en komt het verhaal rond de Illyriërs uit Shakespeare's stuk tot leven. Uit de ballenbak duikt plots een schipbreukelinge op, Viola. Zij denkt dat haar broer verdronken is en dat zij de enige overlevende is. De Illyriërs nemen haar in hun midden op en verkleden haar als man. Het is het begin van een avontuurlijke tocht door een fantasiewereld vol verleiding en verwarring. Orsino - 'The duke' van het eiland - verlangt naar Olivia, maar zij beantwoordt zijn liefde niet. Viola moet haar voor hem winnen. Maar Viola raakt zelf verliefd op Orsino, die haar niet ziet staan omdat hij denkt dat zij een man is. En om de verwarring compleet te maken valt Olivia juist wel op Viola, omdat zij haar voor een schone jonge man aan ziet. Zo is iedereen op het eiland verliefd en om het voorwerp van hun liefde voor zich te winnen gaat geen zee hen te hoog.

Pas als Viola's broer nog blijkt te leven valt alles op zijn plek en krijgen Olivia en Orsino ieder een jonge geliefde die hun dromen waar maakt.

Regisseur Bart Danckaert vermengde de liefdeskomedie met verhalen van de jongeren zelf. 'Hoe zou jij het aanpakken?', vroeg hij hen tijdens de repetities. De jongeren schreven teksten die uit het dagelijks leven gegrepen zijn en wisselen die af met Shakespeares poëtische dialogen. Zo spreken de personages elkaar in een komische mengelmoes toe met zinnen als: ,,Bless you, lekker chicky''. Om even later te declameren: ,,Van waar waait deze zachte bries. Hoe kronkelt deze beek. Als dit een droom is wil ik nooit ontwaken.'' Ze flirten en draaien onhandig om elkaar heen, spreken elkaar zoetgevooisd of brutaal toe en duiken met regelmaat wellustig in de ballenbak.

Achter op het podium zet de Haarlemse jongerenband Squiffer de liefdesverwikkelingen muzikaal kracht bij. Op basis van teksten uit het stuk schreef de band een serie nieuwe nummers. Met een stevige, professioneel klinkende 'sound' en een zanger met een geweldig diepe stem brengen ze 'maffe jazz op een stevige jaren negentig groove'. De drie in het zwart geklede gastvrouwen van het eiland geven met muzikale citaten commentaar op de liefdesverwikkelingen. Ter aanmoediging zingen zij een verliefd stelleje toe: ,,When I get that feeling, I want sexual healing.'' En als er een vechtpartij uit dreigt te breken, springen ze er met pistolen tussen en zingen: ,,Stop!, in the name of love. Before you break my hart.''

Na afloop van de onderwater-party vertellen de drie zwarte dames - Karla, Hedwig en Eva - in het café van de Toneelschuur opgewonden: ,,Onze rol staat niet in de tekst van Shakespeare, we hebben het zelf bedacht. We spelen drie vriendinnen, die de bar op het eiland bedienen en we lijken op The Supremes. Bij de eerste lezing van 'Twelfth night' konden we geen touw aan het stuk vast knopen, maar nu wel. Het is een stuk uit de zestiende eeuw, maar het verhaal is heel tijdloos. Dat is altijd zo met Shakespeare.''

Gedragen zij zich net zo, als ze verliefd zijn? ,,Nee!'', roepen ze in koor uit. ,,De personages gaan er te veel voor. In het echt ben je veel voorzichtiger. Maar de basis zie je er wel in terug, het laat goed zien hoe je dan om elkaar heen draait. Het is leuk dat je in dit stuk zo ver kunt gaan en het zo groot kunt maken.''

Echte liefdes zijn nog niet ontstaan tussen de jongeren. ,,Maar het hangt wel in de lucht'', zeggen zij. ,,En er is elke avond feest na afloop, dus het gaat zeker gebeuren.'' Ze rennen terug naar het podium, waar het publiek en de spelers op muziek van een DJ samen stromen voor de after-party. Om te 'loungen', aan cocktails te lurken, te swingen, in de ballenbak te duiken en vooral onstuimig te flirten.