De sprong van schaal naar douchecel

recensie In de woonbladen doken ze ineens op: transparante muurtjes van glazen bakstenen, vaak toegepast als afscheidingswand in de badkamer. Maar mooi? Nee, niet echt. Doordat ze zo duidelijk een variant zijn op echte bakstenen, oogt zo'n muurtje al gauw plomp en volumineus en wordt het tegenovergestelde effect bereikt. Toch kiezen architecten vaak klakkeloos voor deze oplossing, is de indruk van industrieel ontwerper Vincent de Rijk, als er gevraagd wordt om een transparante muur. ,,Maar hoe het eruitziet, daar kijken ze nauwelijks naar.''

Een luchtiger oplossing biedt de toepassing van transparante bouwblokken van giethars. Min of meer toevallig kwam De Rijk op dit materiaal, voortbordurend op de schalen van (mat-)transparant giethars die hij al jaren maakt. Gek genoeg was het wel een architect die hem op dat spoor zette. Rem Koolhaas zag dat dit materiaal zich ook goed leent voor bijvoorbeeld een strak en sober tafelblad of een luchtig bankje in de badkamer. De Rijk ging ermee aan de slag en de sprong van schaal naar wastafel was toen ook zo gemaakt. En daaruit groeide weer het ontwerp voor een ronde douchecel, gemaakt van gebogen giethars blokken.

Het prototype is te zien in de Rotterdamse galerie Vivid, die aandacht besteedt aan het werk van vormgevers die geïnspireerd worden door de groep kunstenaars die onder de naam Zero rond 1960 de kunst wilde vernieuwen vanuit 'zero'. Behalve de giethars producten van Vincent de Rijk, is er werk te zien van Jan Heijnen (abstracte affiches voor onder meer het uitgaanscentrum Het Paard in Den Haag) en Maarten van Severen met zijn bekende schraag-tafel en de Vitra 03 stoel. De Rijk heeft samen met Van Severen de beroemde boekenkast gemaakt voor de Rem Koolhaas-villa in Bordeaux. Heijnen ontwierp voor deze tentoonstelling cijfers (9,8,7,6....1,ZERO), die zich ook uitstekend zouden lenen voor gevelbelettering of toepassing in mozaïek tegelvloeren.

De douchecel van De Rijk komt zo uit z'n atelier en is nog niet afgewerkt. Maar misschien is hij ongepolijst wel mooier, filosofeert de ontwerper. Hij is geobsedeerd door het werken met het weerbarstige giethars. ,,Het is een lastig materiaal en levert een enorme plakzooi op, als je de vloeistof mengt met verhardingsstof en kleurstof. Je moet heel goed roeren om de luchtbellen eruit te krijgen en pas na drie dagen is het zo hard dat je het uit de mal kunt halen. Maar als je het daarna polijst, heeft het materiaal niets meer van plastic maar is het haast edel.'' Toegepast als tafelblad is giethars niet krasvast, maar je kunt het net als hout opschuren.