Rozige gemakzucht

Ik schat Paul Witteman in op zo'n miljoen bruto per jaar. Inclusief schnabbels. En dat is niet gek voor een opgeklommen journalist, die het weekblad Elsevier en de Vara-radio ooit verruilde voor de tv. En laten we het vooral niet vergeten: met dank aan Marcel van Dam natuurlijk.

Witteman leest net als wij, gedreven leden van het journalistieke gilde, alles wat los en vast zit. Dat ben je aan je stand verplicht. Zo stuitte Paul, net als wij, vorige week zaterdag op vier 'aardige' portretjes van piepjonge miljonairs in het AD Magazine.

Een prima onderwerp voor bij de kapper. Of misschien wel iets voor in de rustruimte van de sauna. Een tikkeltje te rozig voor het zware wereldnieuws, dus een ideaal item om bij weg te dommelen. Ik kan me zelfs herinneren dat Panorama en vast en zeker HP/De Tijd dergelijke succesvolle internetboeren, evenementenverkopers en communicatieyuppen tot vervelens toe hebben opgevoerd.

Wie heeft er op de redactie van 'B & W' gezwaaid met het magazine? We zullen het nooit weten. Wat we wél weten, is dat er binnen die zestienkoppige redactie een gemakzuchtige samensteller of eindredacteur is geweest die het groene licht gaf om het AD-verhaal ordinair te jatten. En Witteman kreeg dinsdag van zijn team de strenge opdracht om vooral te veinzen, dat het onderwerp voor hem zomaar uit de lucht kwam vallen. Paul had wel iets gezien in het magazine, maar dat betrof alleen een fotootje van een jonge patser die voor zijn collectie BMW's stond te pronken.

Aan tafel zaten maar liefst drie van de vier geportretteerden uit het AD. Dezelfde mannen, dezelfde vragen. Lijdt de redactie van 'B & W' aan journalistieke metaalmoeheid? Neemt ze, aangespoord door Vera Keur en porno-adverteerder Fons van Westerloo, al een voorschotje op het commerciële avontuur? Of was er simpelweg geen ander nieuws die dag? Als ik de krant opsla, lees ik op de voorpagina van Trouw: 'Ongewenste intimiteiten bij helft verpleegkundigen'. Ik bedoel maar. Om over de rest van de 'B & W'-waardige items uit de kranten van die dag nog maar te zwijgen. Bovendien zou een zware redactie met zoveel pretenties zelf toch ook nog nieuws achter het nieuws kunnen genereren? We zijn toch het elitekorps van de Vara? Dus draaien we daar onze hand niet voor om.

Witteman voelde zich als een jonge hond tussen die poenerige blaagjes. In het begin van het gesprek verraadde zijn lichaamstaal nog gêne en ongemak bij zoveel 'Koffietijd'-gehalte. Gewoontegetrouw kiest de presentator dan voor een patriarchale opstelling. Met flauwe grappen probeert hij zijn onbeholpenheid te verbloemen. Maar áls hij zich dan overgeeft aan zoveel trivialiteit, krijg je een heerlijk, keuvelend, modern mannenpraatgroepje, dat à la 'Ladies Only' zo op de nieuwe, commerciële Vara-buis kan.

Volgens columnist Anil Ramdas zijn de magazines van de Volkskrant en zijn eigen NRC bestemd voor dwazen en sukkels. Alleen de lezer die niet in staat is om de gewone krant te lezen, geeft zich aan dergelijke lectuur over. Het niveau van de teksten is schaamteloos verlaagd en de macht is aan de lingerieverkopers. De hoofdredactie identificeert zich niet langer met de intelligentste lezer, maar met de koopman die in zijn krant adverteert. Kletspraat over auto's, wijnen en kindermutsen voert de boventoon, volgens Ramdas. Voor één keer sluit ik me bij hem aan. Jonge miljonairs passen feilloos in het rijtje.