'Ik ben zo moe'

recensie 'Tinus! Tinus! Van anorexia tot goud', zo heet de documentaire die de Avro vanavond uitzendt. En die titel is een kernachtige samenvatting van de inhoud. Tinus, met die koosnaam wordt wielrenster Leontien van Moorsel door haar vader bij wedstrijden aangemoedigd. En inderdaad, Van Moorsel is met haar anorexia nervosa door een diep dal gegaan alvorens zij bij de Olympische Spelen in Sydney met drie gouden medailles en één zilveren de absolute kroon op haar carrière kon zetten.

De Avro belooft in haar persbericht openhartige gesprekken met Van Moorsels echtgenoot Michael Zijlaard en haar ouders over de 'zwartste periode' van haar leven. Openhartige gesprekken over de meest intieme zaken, zoals gezondheidsproblemen. Doorgaans krijg je dan dingen te horen die je liever niet zou weten. En heel even is dat ook zo, wanneer Michael beschrijft hoe op het dieptepunt van de anorexia Leontiens haren uitvielen, haar menstruatie ophield en haar nagels loslieten. Ze woog toen nog maar 43 kilo en ze stonk uit haar mond. Dan denk je: stop, genoeg.

Maar voor de rest valt het best mee. Sterker nog. De documentaire levert een boeiend portret op van Van Moorsel. Op een gegeven moment heeft ze vier of vijf wereldkampioenschappen op haar naam gebracht en heeft ze twee keer de Tour de France gewonnen. Maar vraag niet tegen welke prijs. Ze was geobsedeerd door haar gewicht, want hoe lichter, hoe gemakkelijker tegen de berg op. De Tour de France heeft ze gewonnen op blikjes bonen, vertelt haar moeder.

Die moest, met haar man, overigens ook de tol betalen, want Leontien was niet te genieten thuis. Zelf zegt ze: ,,Als dat blikje bonen niet klaarstond als ik uitgemergeld thuiskwam, dan sloegen de stoppen weleens door''.

En dan komt opeens Michael in het leven van 'het ongelukkigste meisje van de hele wereld' (haar eigen woorden). Terwijl haar ouders kennelijk niet tegen haar op konden, lukt het hem via een harde aanpak (hij vertrekt gewoon als ze niet normaal gaat eten) vat op haar leven te krijgen. En zo kwam het uiteindelijk allemaal nog goed. Ook met zestig kilo kun je kennelijk nog heel wat olympische plakken bij elkaar rijden. En het ongenietbare gedrag heeft ook niet tot blijvende beschadiging van de ouder-kindrelatie geleid. Na haar olympisch goud op de weg stort 'Tinus' zich huilend in de armen van haar vader en zegt: ,,Ik ben zo moe''.