Patserige klanten

recensie Waar kun je in Nederland terecht voor een jas van kasjmier met parlemoeren knopen, een kraag van kortgeschoren beverbont en een voering van wezelbont voor 25000 gulden? In de P.C. Hooftstraat natuurlijk. Daar waar de Audi's dubbel geparkeerd staan en de patserige klanten de dienst uitmaken. Documentairemaker Hans Polak volgde een aantal weken lang de winkeliers en de shoppers in de straat en maakte de documentaire 'P.C. Hooftstraat, verwenstraat' over het reilen en zeilen van de duurste winkelstraat van Nederland.

Zaken als Gucci, Hugo Boss en Armani bepalen er nu het straatbeeld. Dat was niet altijd zo. Ooit zat er gewoon een slager, een bakker en een visboer. En zeven jaar geleden stonden er nog panden leeg. Maar door de komst van de luxe zaken en de exorbitante stijging van de huren zijn die inmiddels verdwenen. Marjan Berk mag zich er graag over beklagen: het eten is uit de straat verdwenen en de supermarkt heet de traiteur fraîcheur, waar een stukje ham 39 gulden kost.

Berk is de uitzondering in de verwenstraat. De overige bezoekers shoppen er zonder gewetenswroeging of historisch besef lustig op los. Neem nou presentatrice Irene van der Laar, die een therapeutische werking aan haar koopziekte toeschrijft. ,,Ik kan er echt heel blij van worden. Maar dan zie ik wel eens een afschrift en dan heb ik zoveel uitgegeven, dan raak ik in een depressie en om dat weer op te heffen ga ik maar weer winkelen.'

En ze is niet de enige. Zakenvrouw in ruste Juliëtte staat te stralen als ze voor het eerst haar nieuwe outfit aanheeft en kirt dat ze er 'helemaal rustig van wordt'.

Aan de andere kant staat de winkelier die het allemaal best vind. De verkoper van de kasjmieren jas hoeft niet te weten waar het geld vandaan komt, als het maar zijn kant op gaat. De makelaar geeft aan dat er geen enkel pand gehuurd kan worden, behalve als je een klinkende Franse of anderszins sjieke naam hebt. Of neem de uitbaatster van Louis Vuitton die gruwelt van een fietsenrek voor haar deur. Want het zal toch niet zo zijn dat mensen op de fiets naar de P.C. Hooftstraat komen?

Polak is er in geslaagd een rake en vaak grappige registratie te maken van het kleurige leven in de 'P.C. Hooft'. Alleen had hij dit ook in dertig minuten kunnen doen. Na vier winkels herhaalt het beeld van de klant die in de watten wordt gelegd zich wel erg vaak en wordt de documentaire helaas voorspelbaar.