Russische Clark Gable vergist zich nogal eens

recensie We hebben tot ons genoegen al kennisgemaakt met inspecteur Constantin Vadem in Donald James' 'Monstrum.'

Toen was hij naar Moskou gedelegeerd, in 'De Schorpioen' is hij terug in zijn koude geboorteplaats Moermansk, waar alles bevroren is behalve de haven. Vanwege de Golfstroom. Het is het jaar 2017 en Rusland heeft weer het een en het ander achter de rug, zoals gebruikelijk. Ditmaal ook een burgeroorlog. Alles is net als nu maar dan erger, dat wil zeggen: moord, misdaad en misère, gemarineerd in de wodka. Constantin mag er dan uitzien als Clark Gable, hij steekt niet in een goed vel. In het eerste boek verloor hij zijn eerste vrouw aan de oorlog, in het tweede wordt zijn tweede, de lieflijke Natalya, vermoord door een monster. Zij blijkt een dubbelleven te hebben geleid, ze smokkelde weeskinderen naar het Westen. Met goede bedoelingen, maar er zwerven ook kinderen rond die worden gevangen om een duistere toekomst tegemoet te gaan. Waarom dragen de dode tieners die her en der in Amerika opduiken anders een vage getatoeëerde K op de bovenarm, een teken dat ze afkomstig zijn uit de kinderconcentratiekampen van steden wier namen met een K beginnen? Dat komen we langzamerhand te weten. Constantin leidt ons langs kronkelige wegen en hij vergist zich nogal eens, maar juist die vergissingen verhogen de spanning. Maar Donald James is vooral knap in het oproepen van de sfeer in een land in ontbinding. Als het niet waar is, zou het waar kunnen zijn en daar gaat het toch maar om. Een van de beste thrillers die ik de laatste tijd heb gelezen, ik hoop dat Vadim met zijn Russische ziel nog lang onder ons blijft.

'Vis, Bloed en Beenderen' van Leslie Forbes vaart onder de vlag 'literaire thriller' maar je zou het net zo goed een avonturenroman kunnen noemen of een historische roman. Claire Fleetwood, een Amerikaanse, vindt beenderen in de tuin van een oud huis dat ze van een ver familielid heeft geërfd. Langzaam raakt ze geobsedeerd door deze Magda Ironstone, die een zeer avontuurlijk leven heeft geleid. Samen met haar Indiase geliefde zocht ze in het onherbergzame Tibet naar een groene papaver, producent van een soort opium die misschien kanker zou kunnen genezen. Claire volgt haar sporen met een expeditie, waarvan ook haar verre neef Jack deel uitmaakt. Wie is die geheimzinnige Jack en waar is hij op uit? En was de man van Magda inderdaad de legendarische massamoordenaar Jack the Ripper? Claire komt er niet uit en wij worden ook niet veel wijzer gemaakt. Het boek is soms intrigerend, soms langdradig, in elk geval veel te lang. En een mens wil toch eigenlijk wel graag boter bij die vis, bloed en beenderen, maar die krijgt hij niet. Aan het eind zijn alle vragen open. Of Leslie Forbes goed schrijft, zoals de auteur van een literaire thriller betaamt, weet ik niet. De vertaling is stuntelig en onhandig.