Dianne Reeves imponeert met veelzijdige stem

recensie Sinds ze bij het jazzplatenlabel Blue Note zit, gaat het met de carrière van de 43-jarige Amerikaanse zangeres Dianne Reeves voorspoedig. Op het North Sea Jazz Festival trad ze meermalen op voor volle zalen. En ook haar optreden in het Amsterdamse Concertgebouw, maandagavond in het kader van het Vocaal Festival, werd goed bezocht.

Terecht, want zingen kan deze vocaliste als de beste. Bovendien is ze ook stilistisch sterk en veelzijdig, waardoor ze met groot gemak laveert tussen meer conventionele jazz en stukken met Latijns-Amerikaanse of Afrikaans elementen. Daarbij kan haar stem razendsnelle stukken even goed aan als langzame ballades waarin iedere nuance de juiste diepgang moet hebben.

Met echt grote bezettingen heeft Dianne Reeves nooit graag gewerkt. In het Concertgebouw voorzag een trio haar van een meer dan adequate ondersteuning, maar het mooiste moment van de avond was een intiem duet met contrabassist Reginald Veal: een eigenzinnige versie van 'Mood indigo', waarin de zangeres in een lange solo haar niet geringe scat-talenten liet horen en Veal duidelijk maakte de ster van het trio te zijn. Voortdurend maakte hij grote indruk met ingenieus ondersteunende lijnen, aangezet met een fraaie, sonore toon.

Eerder al was mij Reeves' superieure microfoontechniek opgevallen, die haar in staat stelt om in één enkele zin van een doorvoelde, fluisterzachte voordracht volkomen natuurlijk over te schakelen op een galm die de gehele zaal vult. Hoe vaak ik het haar ook heb zien en horen doen, iedere keer maakt het enorme contrast in uiterst kort bestek weer een verbijsterende indruk op mij.

Sterk was ook de keuze van de songs. Zo zong ze niet uitsluitend recent materiaal om haar laatste cd te promoten, maar bracht ze een dwarsdoorsnede uit haar gehele repertoire. Daardoor kreeg een 'oudje' als het licht Braziliaans getinte 'Nine' de kans opnieuw te gloeien; alleen de kitscherige, door pianist Otmaro Ruiz op synthesizer gespeelde mondharmonica-solo viel uit de toon. Had daarvoor dan liever onze zuiderbuurman Toots Thielemans ingehuurd!

Maar Ruiz deed het verder uitstekend. Dat hij in zijn solo's op de vleugel af en toe een salsaloopje toeliet, was eerder ontwapenend dan hinderlijk. Aan zijn elektrische keyboards wist hij meestal relevante klanken te ontlokken. De tsjilpende vogeltjes die het concert openden, gaven bijvoorbeeld meteen al aan dat het publiek geen traditioneel jazzconcert te wachten stond, maar een concert waarin ook het muzikale avontuur een rol speelde.

Het derde lid van het trio, drummer Rocky Bryant, deed wat hij doen moest. Niet meer en niet minder. Hij legde de juiste accenten, vuurde de anderen aan waar nodig en hield zichzelf op de achtergrond als de muziek dat eventjes vereiste.

Het volgende jazzconcert in het Vocaal Festival is dat van Rita Reys met haar trio en het Jazz Orchestra of the Concertgebouw, op dinsdag 15 februari.