Ballads blijken achilleshiel van sentimenteel Muse

recensie Volgens Matthew Bellamy is zijn vermogen om mensen te raken met muziek zijn grootste talent. Bij het optreden donderdag in het Amsterdamse Paradiso bleek de zanger/songschrijver van Muse echter over een beperkt emotioneel palet te beschikken.

In Engeland staat Muse te boek als de nieuwe Radiohead en wordt het trio een gouden toekomst voorspeld. De band is inmiddels overladen met platencontracten, maar Oasis-achtige vormen heeft de populariteit van Muse nog niet aangenomen. De afgelopen maanden was Muse vooral als voorprogramma (van onder meer Live en Skunk Anansie) te zien en Paradiso was donderdagavond niet uitverkocht.

Wie wel de moeite had genomen naar de Amsterdamse poptempel te komen, kon constateren dat de jonge band (gemiddelde leeftijd twintig) live zijn mannetje stond. De muzikanten speelden met een overtuiging die in tegenspraak was met hun prille jaren. Met een minimale bezetting van gitaar, drums en bas creëerde Muse een opvallend vol geluid. Daarnaast werden de songs live allemaal net even feller aangezet dan op de debuut-cd 'Showbiz'. Daardoor kregen de nummers extra dynamiek, overigens zonder de subtiliteit van de composities aan te tasten.

Juist door deze aanpak werden echter ook de zwaktes in het Muse-songmateriaal duidelijk en bleken de ballads de achilleshiel van de groep. Matthew Bellamy mag volhouden dat hij het werk van wijlen Jeff Buckley nauwelijks kent, bij een nummer als 'Falling down' zweefde de geest van Buckley onmiskenbaar boven het podium.

Bovendien helden de ballads ook veelvuldig over naar sentimentaliteit en was het falsetto-gekerm van Bellamy vaak te larmoyant. Met als gevolg irritatie in plaats van ontroering.

Daar stond tegenover dat de Britten met de up-tempo songs wel uitstekend uit de voeten konden. In songs als 'Cave' en 'Uno' koppelde Muse pakkende melodieën aan grunge-achtige gitaarexplosies. En bij 'Sunburn' werd de perfecte balans gevonden tussen verstilling en opwinding door de afwisseling van poëtisch dromerige coupletten en het door kolkende gitaren gedreven refrein.