Oor als kerstpakket

recensie Kerstpakket: smaakvol samenraapsel van producten die bijna de houdbaarheidsdatum passeren, net op de markt zijn verschenen, of het volgend jaar moeten gaan maken. Kerst is een goed moment om alles op een hoop te vegen, vindt ook muziektijdschrift Oor. Zo bevat het speciale winterbeats-nummer een hiphop-reportage uit Dakar, Pearl Jam na Roskilde, de popjaarlijstjes van critici, een Nederlandse album-topveertig, Tricky's aanloop naar studioalbum nummer vijf en enkele smaakmakers uit 2000, zoals de Wu-Tang Clan en Radioheads album 'Kid A'.

Popjournalistiek zit zo eenvoudig in elkaar, zou je denken: de weldenkende journalist vraagt, de artiest antwoordt. Maar nee hoor, helemaal fout, blijkt uit een aantal verhalen. Tricky in Londen tegen de verslaggever: ,,Ik heb geen tijd om dingen uit te leggen. Je irriteert me. Wie mij irriteert, ontmoet agressie en blinde haat. Ik ben jou over vijf minuten alweer vergeten. Jij bent niemand voor mij.'' Geen probleem, we schakelen gewoon over naar Radiohead. Thom Yorke over 'Kid A': ,,Het zijn je zaken niet. Ik wil de komende fuckin' vijf jaar niet weer zulke vragen krijgen. Anders geef ik geen interviews meer. Zo'n tijdverspilling.''

Waarom blijven die arme journalisten doorploeteren, vraag je je af. Misschien omdat er nog altijd prachtige albums verschijnen, zoals blijkt uit de Eindlijst 2000, waarin Eminem ('fuck the critics') met zijn 'The Marshall Mathers LP' onder meer Radiohead, Coldplay, Madonna en U2 achter zich laat. Of omdat rond sommige bands iets fascinerends zweeft, in het geval van Radiohead de 'rottigheid', toen het 'OK Computer'-project was afgerond en Thom Yorke in een crisis belandde. Hij ontdekte dat vernieuwing vooral bij de abstracte elektronische muziek van het Sheffieldse Warp-label zat, Radiohead had 'de plank misgeslagen'. Yorke kreeg het benauwd van zijn gitaar en wierp hem af.

Onbegrijpelijk voor muzikanten als Johnny Dowd en C.S. Flemmons: ,,Ik zou niet gauw over een computer of mobiele telefoon schrijven. Er zit geen romantiek in technologie'', zegt de laatste. Beiden komen uit Forth Worth in zuidelijk Amerika, 'waar veel bekrompenheid zit'. Dowd: ,,Daar hebben wij Elvis en Jerry Lee Lewis aan te danken, die daar tegen rebelleerden. Dat is het grote verschil met nu: waar moet je nog tegen rebelleren in Amerika. Rap, zo gewelddadig als het was, hoor je nu in een autoreclame op tv. Je kunt niets meer doen of er wordt commercieel gebruik van gemaakt. Hoe opgefokt je ook bent: vergeet het maar.''

Ook country is niet meer wat het geweest is, volgens Dowd doordat de huidige generatie country-artiesten geen christenen zijn. ,,Als je de kerk eruit haalt, wordt het rock & roll. Haal je goed en kwaad weg, dan hou je popmuziek over. Religie in Amerika is ook een slap aftreksel van wat het ooit was.'' Het spel tussen goed en kwaad wordt niet scherp genoeg gespeeld. Aan Johnny Cash zal het niet liggen, volgens een anekdote van U2's Bono: tijdens een etentje bij Cash luisterde hij met gebogen hoofd naar het dankgebed dat de zanger voor de maaltijd uitsprak. Na afloop keek hij Bono aan, en sprak: 'Toch blijf ik de drugs missen'. De zieke Cash nu: 'Ik heb een diep religieuze kant, maar ik geef toe dat ik de grootste zondaar van allemaal ben.' Die mix levert gewaardeerde muziek op, Cash's album 'American III: Solitary Man' eindigt in de Eindlijst op zes.

In Nederland lopen te weinig zondaars rond, vindt Herman van der Horst, in het Friese dorpje Warga op bezoek bij Twarres, dat een nummer één hit scoorde met 'Wèr Bisto'. K's Choice, Krezip, Abel, Twarres, ze stralen allemaal zo'n braafheid uit. Een belachelijke opmerking, volgens het duo, dat meteen in de verdediging schiet. Mirjam: ,,Vorig jaar ging ik met een vriendin om één uur 's nachts deurtje bellen.''

Oor kost 6,95 gulden in de kiosk.