Ivo is superieur

Filmen in het huis van Mies Bouwman is verboden. Zelfs voor Ivo Niehe. Bovendien moet er betaald worden voor elk fragment waarin mevrouw Bouwman zelf schittert.

Dat was dus kassa deze week voor de programmamaker, die het met zijn 'TV Show op reis' juist moet hebben van gelikte interieurshotjes van bekende Nederlanders.

Maar geen nood. Ivo kent zijn pappenheimers en is bovendien dol op toneelstukjes. Dus wat is er leuker dan de New Yorker op straat overvallen met de vraag: Wie is Mies Bouwman? Zijn redactie is van oudsher superieur in het voorproduceren van gasten. Natúúrlijk is er een inwoner van New York bereid om te antwoorden: Mies is de vrouw van Leen Timp. 'Erg leuk, Ivo. Ga zo door'. Mies glundert bij zoveel oorspronkelijke creativiteit.

Niehe luistert niet en is bang voor het echte gesprek. In zijn gedrevenheid laat hij de oprechte emotie botweg lopen. Samen met Mies kijkt hij naar de onsterfelijke beelden van de actie 'Open Het Dorp'. We zien een oververmoeide Bouwman haar schoenen uittrekken. Hevig geëmotioneerd neemt ze aan het einde van de uitzending het applaus van de uitzinnige zaal in ontvangst.

Terug in de studio komt Niehe niet verder dan de gemiddelde sportjournalist: 'Wat roept het bij je op als je dit terugziet? Je hebt een typisch gelukkige jeugd, maar ongelukkige voeten'.

Het papier schreeuwt alweer om de volgende vraag. Niehe wordt steeds meer de equivalent van Andries Knevel. Dikke dossiers en krantenknipselmappen vormen de ruggegraat van dergelijke praatprogramma's. Een stilte mag niet vallen. Laat me in hemelsnaam superieur zijn én blijven aan mijn gast.

Eventjes, maar heel eventjes, komt er een lichte verandering in de toon van het gesprek. Heb je op je tenen moeten lopen, Mies? Zeker toen je ambities kreeg op het journalistieke vlak? Er zijn toch ook twee programma's geflopt in het verleden?

Ach, legt Mies uit, en nog steeds met gekrenkte trots, de kijker schrijft, belt en is nooit tevreden. Laat de zwijgende meerderheid die het wel leuk vindt zijn stem verheffen en zich militant opstellen tegen al die zeurpieten. Niehe en zijn gast zijn het roerend eens: luie, vooringenomen televisiecritici en kritische kijkers zijn de dood in de pot.

De korte intermezzo's op band, die het lange studiogesprek moeten breken, zijn het favoriete onderdeel van elke programmamaker die het op eigen kracht niet redt. Niet alleen Astrid Joosten laat een galerij aan bekenden de revue passeren, Niehe heeft er ook een handje van. Freek de Jonge klonk in zijn boodschap voor Mies nog hoopvol: 'Ik ben er geen voorstander van om collega's een veer in hun reet te steken'.

Hans van Mierlo dekte dit keurig af met een boterzacht kaassausje: 'Mies is thuis net zo aardig als op tv!'

Mies is niet de koningin van de Nederlandse televisie. Ik kan zelfs een kreng zijn, spoorde ze Ivo nog aan. Het mocht niet baten. Niehe is de dressman met zeventig rozen en daar helpt geen luie criticus hem van af. Ivo krijgt nooit een prijs. Geen lemen kalf of onderscheiding is hem ten deel gevallen. In de Nipkov-jury wordt er gegniffeld als je zijn naam laat vallen. Niehe's handelsmerk is de reflected glory. Zet een boegbeeld als Bouwman bij je aan tafel en de eenvoud van het talent straalt vanzelf op jou af.

Met jaloerse blikken neemt de gastheer afscheid van zijn gast. 'Bedankt Ivo. Bedankt voor je lieve programma.'