Nieuw label presenteert Koglmann en Wintsch

recensie Between The Lines (tussen de regels) is een nieuw platenlabel voor moderne jazz en geïmproviseerde muziek. Zijn daar dan al niet genoeg labels voor? Jazeker, maar voor bijzondere initiatieven is altijd ruimte. En Between The Lines is zo'n label.

Initiatiefnemer is de Oostenrijkse trompettist Franz Koglmann, die de aftrap verzorgt met de cd MAKE BELIEF - SIX MUSICAL SCENES BASED ON JEAN COCTEAU'S NOVEL 'LES ENFANTS TERRIBLES' (btl 001; import). Koglmann maakte deze cd met zijn landgenoot Peter Herbert (bas), de Engelse rietblazer Tony Coe en de Amerikanen Tom Varner (hoorn) en Brad Shepik (gitaar).

Koglmann geldt al heel lang als een ten onrechte weinig gewaardeerd musicus. Collega's en kenners weten hem te vinden, het grote publiek gaat vooralsnog aan hem voorbij. 'Make Belief' behoort daar verandering in aan te brengen. Koglmann heeft namelijk veel te melden.

Op 'Make Belief' komen al zijn muziekliefdes samen: die voor de rijke jazztraditie, die voor het experiment en die voor de improvisatiemuziek. De cd begint met een arrangement van Jerome Kerns 'Make Belief', waarin al deze elementen eendrachtig samenkomen. Alle overige stukken zijn weliswaar van Koglmanns hand, maar zijn net zo pakkend als het openingsnummer. Luister maar eens naar het fijn swingende 'Rue Montmartre' of naar het verstilde 'Eye, Ear, Nose'.

Gelijk met 'Make Belief' verschenen de cd's MICHEL WINTSCH & ROAD MOVIE (btl 002) en MONITOR (btl 003). Dit laatste plaatje verscheen onder de naam van Michael Moore, maar de Amerikaans/Nederlands (bas)klarinettist en altsaxofonist werkt daarop eendrachtig samen met Cor Fuhler (piano, keyolin, hammond orgel) en Tristan Honsinger (cello). Ieder van hen levert composities, waardoor Moore's lyrische melodieën worden afgewisseld door felle, Italiaans-achtige stukken van Honsinger en merkwaardige werkjes van Fuhler (met diens keyolin, een verbouwde viool die hij bespeelt met toetsen, vaak in de hoofdrol).

Op 'Michel Wintsch & Road Movie' leidt de Zwitserse pianist een elfkoppig ensemble met de Amerikaanse meester Gery Hemingway achter het slagwerk. De overige bandleden komen uit het Duits-, Frans- en Italiaanstalige deel van Zwitserland, maar hebben met elkaar gemeen een superieure instrumentbeheersing en een voorliefde voor gestructureerde improvisatiemuziek.

In praktisch alle muziek van Michel Wintsch vind je dezelfde ingrediënten: pulserende rockritmes, dissonante harmonieën (resultaat van zijn liefde voor hedendaagse gecomponeerde muziek), 'vreemde' improvisaties, de eigenzinnige menselijke stem en klankmanipulatie (de geluidstechnicus wordt dit keer ook als elfde bandlid genoemd). De dosering van al deze elementen varieert nogal eens, evenals de inzet ervan, maar vroeg of laat duiken ze weer op en samen vormen ze het typische Wintsch-geluid.

In het ensemble treffen we blazers, strijkers, een gitarist en vocaliste zodanig naast elkaar aan, dat jazzy improvisaties en 'klassieke' lijnen het ene moment door elkaar heen lopen, om het volgende moment van rol te wisselen. Dat Gery Hemingway op de cover genoemd wordt, is niet alleen te danken aan zijn mogelijk verkoop bevorderende functie, maar ook aan het feit dat zijn subtiele, op kleine geluidjes gerichte aanpak een centrale rol in Wintsch' sterk beeldende muziek speelt.