Herinneringen aan mevrouw Boon en andere geneugten

recensie In mei 1998 sprak Jan Wolkers voor de VPRO-radio enkele columns uit die betrekking hadden op mevrouw Boon, bij wie hij in het begin van de jaren zeventig op Texel een huisje huurde. Mevrouw Boon werd 'soldatenmoeder' genoemd en was ereburgeres van Tiblisi vanwege haar hulp aan de Georgische opstandelingen in 1945. Op luchtige, maar trefzekere wijze haalt Wolkers herinneringen aan deze bijzondere vrouw op, die altijd beladen met kaviaar en champagne uit de hoofdstad van Georgië terugkwam. Wolkers en zijn vrouw moesten die lekkernijen dan nuttigen, want aan mevrouw Boon was deze weelderigheid niet besteed.

Mevrouw Boons zoon was de oplettendheid zelve, maar ook al legden de Duitsers drie uur lang de loop van een revolver tegen zijn slaap, hij liet niets los. ,,Je kreeg eerder een lied van Schubert uit een bos dorre duindoorns dan dat je van hem iets te weten kwam dat hij niet kwijt wilde.'' Dit is een van die mooie en geestige formuleringen waarop Wolkers patent heeft.

De vier samenhangende columns in dit boek stippen ook allerlei andere kanten aan van Texel en zijn geschiedenis. De beschrijving van de bandtekening van het Verkade-album 'Texel' van Wenckebach is weergaloos: ,,Het is een koel blauw dat enigszins naar groen zweemt. Het is een zilt blauw waarin ieder vogelgeluid helder opklinkt.'' De aquarellen van Wenckebach laten een paradijselijk en vredig Texel zien, dat in schrille tegenstelling staat tot wat er in de oorlog in dit landschap heeft plaatsgevonden: het is ,,alsof er een handgranaat explodeert en al die schaduwrijke duinvalleien en met duinrozen bestrooide hellingen uit je jeugd in een zee van geweld en bloed vernietigd worden''.