Eenzame weeskindje vinden nieuw thuis en vissen kunnen babbelen

recensie Opvallend lichtvoetig is de Zweedse Cinekid-Award-winnaar van afgelopen jaar die nu, vlak voor Cinekid 2001, wordt uitgebracht in de bioscoop: 'De beste zomer'. In de strijd om de Cinekid-Award versloeg deze film vorig jaar onder meer het Nederlandse 'Mariken' dat wel de publieksprijs won, niet alleen op 'Cinekid' maar ook vorige week nog op het Nederlands Filmfestival. De acteerprestaties in 'De beste zomer' zullen aan die keus zeker hebben bijgedragen, want alle acteurs zijn zeer innemend, vooral Kjell Bergqvist als de begrafenisondernemer Johannson die achter zijn formele uiterlijk een warme ziel verbergt.

Zoals de meeste Cinekid-films handelt het verhaal in 'De beste zomer' ook over eenzame weeskindjes en domme kinderbeschermingsbeambtes, maar gesitueerd in de jaren vijftig op het kleinburgelijke Zweedse platteland leveren die vertrouwde ingrediënten meer slapstick dan tranen op. De twee weesjes Marten en Annika brengen als 'zomerkinderen' hun zomer door bij begrafenisondernemer Johansson. Hoewel tot het einde wat angstig (Marten) en norsig (Annika) uit hun ogen blikkend, weten zij van hun verblijf een aangenaam avontuur te maken. En wanneer zij door krijgen dat hun strikte oppas juist een verlegen goeierd is, en hun stijve onderwijzeres eigenlijk een warmbloedige dame, weten de kinderen wat hen te doen staat om een nieuw prettig thuis te verwerven.