Een gedrogeerd angorakonijn

recensie Oude muziek die stinkt is niet dood, ze stinkt alleen wat eigenaardig. Deze variant op een uitspraak van Frank Zappa (over jazzmuziek) zou net zo goed van toepassing kunnen zijn op de hausse van instrumentale muziek uit de zestiende en zeventiende eeuw die de cd-industrie de laatste jaren uitbrengt.

In een poging de crisis in de oude muziek een positieve wending te geven, verschijnen de laatste tijd met de regelmaat van de klok opnames met instrumentale muziek. Nu is dat op zichzelf niet zo erg, ware het niet dat het niveau van die deunen inmiddels afglijdt naar renaissance-varianten van boer-daar-ligt-een-kip-in-het-water. Dat bekende componistennamen daarbij geen garantie voor betere kwaliteit vormen, bewijst deze nieuwe cd van ensemble Tragicomedia. Het is een verzameling geworden met compositorische niemendalletjes van Scarlatti, Vitali, Bassano en Matteis. De cd-titel 'Capritio' verwijst naar het Italiaanse woord voor het onvoorspelbare springen van jonge berggeiten, capriccio, en de afleiding caprice wordt ook wel gebruikt als muziekterm voor grillig spelen. Onvoorspelbaar is de muziek echter allerminst: na de eerste drie seconden kun je de rest van ieder stuk meestal wel dromen. Gesprongen wordt er ook al niet, want in plaats van als een berggeit gedraagt Tragicomedia zich eerder als een gedrogeerd angorakonijn. Saai, vierkant en fantasieloos doet het ensemble zijn naam hier eer aan.