Luchtverkeersleiders vangen elkaar vliegen af

recensie Regisseur Mike Newell boekte de afgelopen jaren grote successen met 'Four weddings and a funeral' en 'Donnie Brasco' en het mag daarom verbazingwekkend worden genoemd dat zijn nieuwste film hier alleen op video te zien zal zijn.

Voor 'Pushing tin' ontdekten Newell en zijn scenaristen een nieuw soort held: de luchtverkeersleider die dagelijks met collega's de vliegtuigen ('tin') boven New York coördineert. Onder voortdurende druk van vertraging hatende luchtvaartmaatschappijen en verantwoordelijk voor tienduizenden passagiers geven ze in een rap tempo codes en hoogtes door, en improviseren vlucht- en routewijzigingen alsof het een computerspelletje is, afgewisseld met cynisch commentaar. Voor dit machowereldje, waar iedereen neuroses en angsten achter bluf verbergt, nam Newell een voorbeeld aan de komedies van Howard Hawks uit de jaren dertig, waarin de acteurs zo snel spraken, dat er geen tijd was na te denken.

John Cusack is de verkeersleider die de ster is, tot er op een dag competitie komt van een excentrieke collega (Billy Bob Thornton) die gewapend met zijn persoonlijke krukje alle regels tart en records doorbreekt. Uiteraard verplaatst de concurrentie zich van de werkvloer naar het privé-leven.

Ontrouw en jaloezie; wanneer 'Pushing tin' de controlekamers verlaat en de bekende paden betreedt, neemt de snelheid onmiddellijk af en dan worden de tekortkomingen van de film duidelijk. De huwelijkscrisis die de sterverkeersleider en zijn vrouw doormaken onderscheidt zich niet van een soap, en na de gebruikelijke ruzies en scheiding wordt tenslotte natuurlijk gekozen voor wat echt belangrijk is: het gezin, waarmee de komedie heel wat braver eindigt dan hij begon.

De enige die zich ook in de tragere delen van de film staande weet te houden is Thornton. Met stuurse blik en zachte stem voegt hij een nieuw typetje toe aan het rijke arsenaal van freaks en mislukkelingen dat hij tot nu toe liet zien in 'U-turn', 'Sling blade' en 'The apostle', vreemd genoeg stuk voor stuk films die er in de Nederlandse bioscopen karig vanaf kwamen, of -zoals

'Pushing tin'- niet waren te zien, waardoor een begenadigd acteur hier vrij onbekend blijft.