Innemee heeft de juiste toon en balans gevonden

opinie Hij is bang voor de dag dat hij net als zijn grote held van vroeger -André van Duin- in 'Wie ben ik?' belandt. En bang voor de dag dat zijn vriendin een kind wil, of dat de Vara hem vraagt als de nieuwe opa in 'Oppassen'.

Zesendertig is cabaretier Onno Innemee. In de bloei van zijn leven, maar 'het wordt alleen maar minder'. Zijn tweede solovoorstelling 'Brak' zit boordevol grappen en verhalen waaronder de angst om af te takelen sluimert. ,,Ik wou dat ik niet zo bang was. Ik zou mijn leven willen geven om niet dood te hoeven gaan.''

Na vier programma's met Robert Spaapen, als het duo Basterd, waagde Innemee vorig jaar de stap naar het solopodium. Zijn eersteling 'Kip zonder kop' was een amusante voorstelling, maar dreef nog te veel op twee uitersten. Enerzijds hilarische slapstick waarin zijn kracht in het spelen van losers floreerde, en anderzijds serieuzere verhalen die destijds wendingen en diepgang ontbeerden. In 'Brak' heeft hij de juiste toon en balans gevonden. Een tikje minder poëtisch, het mes wat aangescherpt, een hogere grapdichtheid en heel wat tandjes sneller. Met continu een lichte underdog-uitstraling, waardoor hij ondanks heel wat vrouwonvriendelijke grappen een hoge aaibaarheidsfactor bezit, vertelt Innemee serieuze verhalen met een knipoog. Hierdoor werkt hij niet zo nadrukkelijk als in 'Kip zonder kop' op het sentiment en komt de persoonlijke, diepere inhoud des te beter over.

De zaal ligt grinnikend aan zijn lippen als hij een beeld schetst van de moderne mens die al moe wordt omdat hij zijn vakantiebestemming nog moet kiezen. En ook een cynisch verhaal over bedelende Ethiopische kinderen die hij 'een cabareteske spiegel voorhoudt', komt raak aan. Het tempo ligt hoog in 'Brak'. Innemee houdt het publiek in hoge staat van paraatheid door de vele snelle associatieve overgangen die ook extreme typetjes tevoorschijn toveren, uiteenlopend van een zeer bedreigend gespeelde domme Hagenees die zelf drugsdealers de kop in hakt en die spuugt op 'dit kloteland', met de briljante uitspraak 'onze koning is een wijf hoor!', tot een onderwijzer die het spoor bijster is, een genadeloze vader die zijn kinderen mentaal afmaakt onder het mom van open en eerlijk tegen elkaar zijn, en een kakdame die bang is voor verkeerrotondes, suiker morsen en legionella in de regen.

De veelheid aan onderwerpen brengt geen ratjetoe teweeg, doordat Innemee alles met een slimme babbel aan elkaar kwekt en plakt. Niet al zijn grappen zijn daarbij even sterk. Maar het zijn er zoveel, dat de hele avond flink geschuddebuikt kan worden.