Friet als laatste maal

Hollywood maakte haar beroemd: de katholieke activiste tegen de doodstraf Zuster Helen Prejean. Op haar werk is de film 'Dead Man Walking', waarvoor hoofdrolspeelster Susan Sarandon een Oscar kreeg, gebaseerd. Maar wie is Prejean nu eigenlijk?

De EO kocht met 'Een tijd om te sterven' het portret aan dat de BBC drie jaar geleden van Prejean maakte. Ontdaan van alle Hollywood-opsmuk is het verhaal over het werk van Prejean veel indringender dan de film. Ook omdat de kijker uitgebreid kennismaakt met Dobie Williams, een ter dood veroordeelde, die door haar geestelijk wordt bijgestaan. Zo zie je hoe Dobie in een kille gevangenisruimte bezoek ontvangt van familieleden (dat kleine jongetje, vijf, zes jaar oud: wat voor indruk moet zo'n bezoek maken?), woon je intieme gesprekken bij die Prejean met Dobie voert en leer je al snel begrijpen waarom Prejean zich zo voor hem inzet.

,,Ook als je deze mensen ziet, zie je meer dan alleen dat afschuwelijke wat ze hebben gedaan.'' En: ,,Als je het afschuwelijks hoort wat ze hebben gedaan kun je zeggen: 'ze hebben het verdiend om dood te gaan'. Maar de morele vraag die daarop volgt moet dan wel zijn: hebben wij het verdiend om hen te doden?''

Toch is 'Een tijd om te sterven' geen vlakke protestfilm. De makers doen een (bescheiden) poging ook voorstanders van de doodstraf aan het woord te laten. Bijvoorbeeld de officier van justitie. Hij vindt dat de ter dood veroordeelden door media en pressiegroepen te veel tot slachtoffer worden gemaakt. Maar dat geluid sneeuwt meteen onder in allerlei 'tegengeluiden'. Zo wijst Dobie's advocaat er bijvoorbeeld direct op dat de bewijsvoering in Williams' proces rammelde. Dat Dobie als zwarte woonde in een blank stadje waar de politie bij ieder vergrijp op voorhand iedere zwarte verdenkt.

Prejean waagt zich niet aan de schuldvraag. ,,Ik weet niet of hij schuldig is. Misschien wel. Ze schijnen bewijs te hebben.'' Haar gaat het vooral om het (on)recht dat Dobie Williams in naam van de wet wordt aangedaan.

Adembenemend gefilmd zijn de laatste dagen van Dobie Williams. Het laatste familiebezoek. Voor de laatste keer Prejean. Het laatste maal: garnalen, vis en Franse frietjes. De pers heeft zich inmiddels al verzameld voor de gevangenisdeur. Waarna uiteindelijk uitstel volgt. Maar slechts voor zeven maanden. Op acht januari 1999 kreeg Williams alsnog een dodelijke injectie. Jammer genoeg meldt de documentaire dat niet.