Spearhead neemt revanche

recensie Het kan raar lopen: Spearheads eerste cd 'Home' werd in 1994 door de muziekpers alom geroemd: voor zijn aanstekelijke en uiterst swingende mix van hiphop, funk, soul en r & b én voor de wijze waarop rapper Michael Franti zijn maatschappijkritiek wist te verwoorden in militante en toch positieve raps.

Drie jaar later ging opvolger 'Chocolate Supa Highway' geruisloos aan iedereen voorbij, terwijl die plaat muzikaal nog sterker was. Op het cd-boekje van de nieuwe plaat 'Stay Human' staat Michael Franti's naam prominent afgedrukt, om nog maar eens aan te geven dat Spearhead eerst en vooral door deze boomlange rapper wordt bestierd. Vergeleken met eerdere muziek van hem klinkt Franti's Spearhead opvallend minder donker en cynisch, al blijft hij onvermoeid ten strijde trekken tegen sociaal onrecht. Zo worden de liedjes op 'Stay Human' continu afgewisseld met fragmenten van een denkbeeldig radio-praatprogramma over een ter dood veroordeelde zwarte vrouw. Langzaam wordt duidelijk dat zij ten onrechte op death row zit. Het is echter vooral de muziek zelf die nog altijd tot de verbeelding spreekt. Uiterst soepel slaat hij met zijn band diverse stijlen als hiphop, soul en pop tot een elastische groove die nimmer zijn rek verliest. Het ondefinieerbaar amalgaam dat zo ontstaat vormt een organische ondergrond voor de donkere, doordringende stem van Franti, wiens politieke raps nooit te opdringerig worden. Knappe plaat van een muzikant die we, zo lijkt het, te vroeg hebben afgeschreven.