Hans Wiegel for president

recensie In kloeke bewoordingen maakt Pim Fortuyn in deze bundeling van eerder gepubliceerde columns duidelijk dat de PvdA in ieder geval geen deel van zijn kabinet mag uitmaken.

Ooit de partij van zijn voorkeur, kan de PvdA sinds 1989 geen goed meer bij hem doen. Kok is een oersaaie vent, heeft geen visie en lijkt op de valreep ook nog eens met geld te willen gaan smijten. En dan moet je binnen zo'n club eerst verklaren dat je absoluut geen racist bent, dan dat de toestroom vreemdelingen veel goeds heeft gebracht, om vervolgens pas voorzichtig te mogen opmerken dat Nederland vol is. Het CDA en de kleine christelijke partijen mogen weer wel van Fortuyn. Hij vindt dat we zijn doorgeschoten met de euthanasie en hij brandt inmiddels ook graag een kaarsje voor het gemeenschapsdenken. Maar het ergert hem wel dat het CDA zo laf en bleek oppositie voert. En eigenlijk vindt hij de VVD ook maar niks, want te ver opgeschoven naar links. En zo tekenen zich de contouren af van een kabinet onder leiding van zijn held Hans Wiegel, onder wiens vleugels klein rechts en het CDA zich graag zullen voegen. Zijn we om met Fortuyn te spreken eindelijk af van die linkse kerk die niet alleen de politiek domineert, alles bepaalt wat we wel en niet mogen denken en zeggen in dit land, maar ook nog eens vrijwel de gehele pers in handen heeft. Kunnen we ook onze grenzen hermetisch sluiten, want het land is immers overvol, en kunnen we de VVD gaan masseren om de republiek te omarmen en om de gekozen minister-president en de gekozen burgemeester in te voeren. Het zal Fortuyn zijn ontgaan dat Hans Wiegel juist vanwege deze D66-stokpaardjes het paarse kabinet heeft opgeblazen, om principiële redenen nog wel. Maar een kniesoor die daar op let,zo principieel of geloofwaardig hoeft Fortuyns droomkabinet ook weer niet te zijn. En daarmee valt het meteen door de mand.