Muzikale vreugdedans

recensie Mark Oliver Everett, alias zanger/ songschrijver E van de band Eels, staat niet bepaald bekend als de vrolijkste man op aarde. Dat is niet zo vreemd als je weet welke persoonlijke rampen de Amerikaan troffen. Zo overleed zijn vader toen hij negentien was, pleegde zijn zus Elizabeth zelfmoord en werd bij zijn moeder longkanker geconstateerd.

Op het album 'Electro-blues shock' uit 1998 probeerde E deze verliezen te verwerken in even aangrijpende als troostende songs als 'Elizabeth on the bathroomfloor' en 'Cancer for the cure'. Het leverde E het imago van een somberaar op, maar wie de nieuwe cd 'Souljacker' beluistert, zal zijn mening toch enigszins moeten bijstellen. Want het vierde Eels-album, dat vernoemd is naar een seriemoordenaar die beweerde de zielen van zijn slachtoffers te stelen, is een heerlijke popplaat. 'Souljacker' biedt een warmbloedige mix van pop, blues en rock en is zo'n plaat waarvan je vanzelf een glimlach om je mond krijgt. Zeker, in de teksten kan E nog steeds pessimistisch uit de hoek komen, maar wel met een ironische ondertoon. Hetgeen kostelijke pop-oneliners oplevert, zoals 'Life ain't pretty for a dog faced boy' ('Dog faced boy') en 'If you're scared to die, you better not be scared to live' ('Friendly ghost'). Maar het is vooral de muziek die een ongebruikelijke opgewektheid uitstraalt. Van de lekker rockende opening 'Dog faced boy' tot het mijmerende wiegeliedje 'Woman driving, man sleeping' is 'Souljacker' één muzikale vreugdedans.